വര്ഷം 1992-93, സ്ഥലം കാപട്യങ്ങളുടെ നഗരമായ കൊച്ചി. ഞങ്ങള് ടീനേജ് ചുള്ളന്മാര് കഴുത്തിറങ്ങികിടക്കുന്ന മുടിവളര്ത്തി, വായില് ഇരുപത്തിനാല് മണിക്കൂറും പാന്പരാഗും ചവച്ച്, ബാഗിക്കളസവും ഇട്ട് നടക്കുന്ന മധുരമനോഹരടൈമ്!
ഒരു ദിവസം മൂരി എന്ന നാമധേയത്തില് മാത്രം കോളേജില് അറിയപ്പെടുന്ന ദീപക് കാലത്തേ ക്ലാസില് വന്നത് ഒരു അല്ഭുതവാര്ത്തയുമായാണ്. അവന്റെ അമ്മച്ചിക്ക് എന്തോ അത്ഭുത ശക്തി ലഭിച്ചിരിക്കുന്നുവത്രേ. കാരണം അവന്റെ അപ്പച്ചന് മധുരാ കോട്സ് ഫാക്ടറിയില് ബുഡ്ഡകള്ക്കായി നടത്തിയ ഓട്ടമത്സരത്തില് ഒന്നാം സ്ഥാനം കിട്ടിയത്രേ. ഇതു വന്ന് ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു എന്ന ഒരേ ഒരു തെറ്റ് ചെയ്തതിന് അന്ന് അവന്റെ തല തിന്നാന് ഞങ്ങള് തീരുമാനമെടുത്തു. ക്ലാസിലെ സാധാമെംബേഴ്സിന് ഒരു സൈസ് പട്ടികള്ക്ക് കൊടുക്കുന്ന ബിസ്ക്കറ്റും, ഹൈക്കമാന്റ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന 'ടെറിബ്ബില് ടെന്' മെംബേഴ്സിന് ക്യാന്റീനില് നിന്ന് പൊറോട്ട വിത്ത് ചട്നിയും (പൊറോട്ടക്ക് ചട്ട്നി മാത്രമേ അവിടെ ലഭിക്കുള്ളൂ) ഒരു രൂപയുടെ സ്പെഷല് ചായയും ആയിരുന്നു ചിലവ്. പറയുമ്പോള് എല്ലാം പറയണമല്ലോ, ഞാനും മൂരിയുമെല്ലാം ഹൈക്കമാന്റ് അംഗങ്ങള് ആയിരുന്നു. ഇവന് വീട്ടില് ചെന്ന് ചായകുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് അമ്മച്ചി ചോദിക്കുന്നു "ഇന്ന് എത്ര ചിലവായെടാ" എന്ന്. 'കാലത്ത് ഒരു ചായ, ഉച്ചക്ക് ഒരു ഉപ്പുസോഡ, വൈകുന്നേരം ചായ പരിപ്പുവട മൊത്തം മൂന്ന് രൂപാ അമ്പത് പൈസ' എന്ന് അവന് മറുപടി പറഞ്ഞു. ഒരു ഹൈസ്ക്കൂള് അധ്യാപികയായ അമ്മച്ചി അവന്റെ ചെവിക്ക് പിടിച്ച് തിരിച്ച് പട്ടി ബിസ്ക്കറ്റിനും, പൊറോട്ടാ-ചുറ്റുവട്ടങ്ങള്ക്കും കൂടി മൂന്നര അല്ലേടാ എന്ന് ചോദിച്ചു. ഇതെങ്ങനെ അമ്മച്ചി അറിഞ്ഞു എന്ന് അവന് ചോദിച്ചു. 'നീ അനങ്ങിയാല് ഇനി ഞാനറിയും. ജസ്റ്റ് റിമമ്പര് ദാറ്റ്' എന്ന് അമ്മച്ചിയും. ഇതായിരുന്നു അവന്റെ അത്ഭുതത്തിന് നിദാനം.
ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസില് അനില്ക്കുമാര് എന്ന ഒരു ഗെഡി ഉണ്ടായിരുന്നു. പെര്ഫക്റ്റ് ജന്റില്മാന് എന്ന് പറയാവുന്ന ഒരുത്തന്. മഹാപാവം. പുസ്തകപ്പുഴു. ലവന് ഒരു ദിവസം മുണ്ടുടുത്ത് വന്നു. ഒരു ബാലചാപല്യക്കാരന് ഉണ്ടായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസില്. മൃദംഗന് എന്ന ബിനോയ്. അവന് വന്ന് വെറുതേ നമ്മുടെ മുത്ത് ഒന്ന് പതുക്കെ തല്ലും. അനങ്ങാതിരിയെടാ എന്ന് പറഞ്ഞാല് ഒന്നുകൂടി ശക്തിയില് തല്ലും. ഒന്നനങ്ങാതിരിക്കിഷ്ട്ടാ.... ഇവന് ശക്തി അല്പം കൂടി കൂട്ടി ഒന്നുകൂടി പൂശും. സകല കണ്ട്രോളും വിട്ട് നിര്ത്തടാ പട്ടീ എന്ന് പറഞ്ഞാലോ ഉള്ള ശക്തി മുഴുവനും എടുത്ത് അവന് തല്ലും. പിന്നെ അവനെ പിടിച്ച് കുനിച്ച് നിര്ത്തി നടും പുറത്ത് മുട്ട് കൈ കൊണ്ട് രണ്ടെണ്ണം ഇട്ടുകൊടുത്താല് അതും കൊണ്ട് പുറം ഉഴിഞ്ഞ് സമാധാനത്തോടെ പൊയ്ക്കോളും. ഇതിനു പകരം അവന് ആദ്യം നമ്മുടെ മുത്ത് തട്ടുമ്പോള് നമ്മള് മിണ്ടാതെ നിന്നാല് അവന് അങ്ങ് പൊയ്ക്കോളും. ആ ടൈപ്പ് ഒരു ഞെരമ്പ് ചെക്കന്. എന്നലും ആള് പാവമാണ്.
ഈ അനില്ക്കുമാര് മുണ്ട് മടക്കി കുത്തി ചുള്ളന് റോളില് ക്ലാസില് നില്ക്കുമ്പോള് ഇവന് വന്ന് മടക്കി കുത്ത് അഴിച്ചിടടാ എന്ന് പറഞ്ഞു. പോടാ കീടമേ എന്ന് അനിലും. ഉടനെ ചെക്കന് അവന്റെ കേന്ദ്രക്കുത്തും സംസ്ഥാനക്കുത്തും ഒരു വലിക്ക് തകര്ത്തു.
മുണ്ട് താഴെ.
അനിലിന്റെ ഷര്ട്ട് മുട്ടിറങ്ങി കിടക്കുന്ന റ്റൈപ്പ് ആയതിനാല് പെണ്കുട്ടികള് പ്രതീക്ഷിച്ച ഒരു ത്രില് അവര്ക്ക് കിട്ടിയില്ല. അനില് ഒരു 5 മിനിട്ട് മൃദംഗനെ നോക്കി നിന്നു. എന്നിട്ട് പതുക്കെ മുണ്ടെടുത്ത് ഉടുത്തു. (ഇതെല്ലാം ഒരു സിനിമ ആയിരുന്നെങ്കില് ആ അഞ്ച് നിമിഷങ്ങള് മ്യൂസിക്കോടുകൂടി ഗംഭീരമാക്കാമായിരുന്നു.)
എന്തും സംഭവിക്കാവുന്ന ആ നിമിഷങ്ങള്ക്കൊടുവില് അവന് മൃദംഗനോട് പറഞ്ഞു. ഈ ക്ലാസിലെ ഏറ്റവും ചെറ്റ പരമനാണെന്നാണ് ഞാന് വിചാരിച്ചത്. ഇപ്പോ മനസിലായി നീയാണെന്ന്. ഇതു കേട്ട പരമന് അഹ്ലാദപുളകിതനായി.
ഉഷാറായി ഒരു അടി കാണാമെന്നും, കുറച്ച് നേരം കണ്ടതിനുശേഷം മൃദംഗന് നലെണ്ണം കൊണ്ടു എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തിയതിന് ശേഷം പിടിച്ച് മാറ്റാമെന്നും മന:പായസം ഉണ്ട ഞങ്ങള് നിരാശരായി എന്ന് പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. പക്ഷേ അനില്കുമാര് "ചെറ്റ" എന്ന് വിളിച്ചാല് അവന് മെഗാ ചെറ്റ ആയിരിക്കും എന്ന് ഉറപ്പാണ്. അത് എല്ലാവര്ക്കും സന്തോഷമുളവാക്കി. ക്ലാസിലെ യുധിഷ്ഠിരനാണല്ലോ അനില്. ഇതിലും ഭേദം അനില് നാല് പൂശ് പൂശുകയായിരുന്നു എന്ന് മൃദംഗന് തോന്നി.
അന്ന് സമരമായിരുന്നു. അല്പം കഴിഞ്ഞപ്പോള് ഗെഡി ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത് വന്നു. ഞാന്, പീജീ, മൂരി ഇവരോടായി അവന് പറഞ്ഞു:
'എനിക്ക് മദ്യപിക്കണം. ഞാന് ചെറ്റയാണ്'
അതുവരെ സ്മാളടികേസില് വിര്ജിനിറ്റി കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന അവനില് നിന്ന് അത് കേട്ടപ്പോള് ഞങ്ങള്ക്ക് സന്തോഷമായി.
ആട്ടെ കാശ് എത്രയുണ്ട്?
അവന് അഞ്ചുപോക്കറ്റും പേഴ്സിലെ അഞ്ചുകള്ളിയും അരിച്ചുപെറുക്കി പതിനേഴു രൂപാ അമ്പത് പൈസാ ഒപ്പിച്ചു. ഒരുത്തനെ നന്നാക്കിയെടുക്കേണ്ടതെയിലേക്കാണല്ലോ എന്ന സമാധാനത്തോടെ ഞങ്ങളും പിരിവിട്ടു മൊത്തം നല്പ്പത്തഞ്ചു രൂപ ആയി. ഒരുകുപ്പി ആനമയക്കിയ്ക്ക് 7 രൂപ. കടല 2.50, ബീഫ് 4, ഇങ്ങിനെയായിരുന്നു അന്നത്തെ ചാര്ജ്. നാലാള്ക്ക് നാല്പ്പത്തഞ്ച് എന്താവാന്?
അതിനാല് ആലുവ തുരുത്തിലെ നൂറ്റൊന്നുകറി ഷാപ്പില് പോകാന് തീരുമാനിച്ചു. കാരണം അവിടെ നല്ല ഗ്രാമാന്തരീക്ഷം. ആനമയക്കി കിട്ടും. ഒരു കുപ്പി അടിച്ചാല് ഡേലോങ്ങ് ഫലം കിട്ടും. തിരിച്ച് വരുമ്പോള് കുറേ വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് വരുന്ന ബസില് കയറിയാല് കുലുങ്ങി കുലുങ്ങി കിക്ക് ഒന്ന് കൂടി കൂടും. പൈസ കുറവായാല് ഞങ്ങള് അവലംഭിക്കുന്ന മാര്ഗ്ഗമാണിത്. ആനമയക്കി കള്ളിന്റെ കുപ്പിയുടെ അടിവശത്ത് ചോറുപോലെ എന്തോ അടിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ടാകും. അതു കുലുക്കി കുടിച്ചാല് ഏതു പ്രൊഫഷണല് കുടിയനും ഇരുന്നു പോകും.
മൃദംഗന് ചെറ്റസര്ട്ടിഫിക്കറ്റ് കിട്ടിയതിന്റേയും മുണ്ടഴിക്കാന് തോന്നിയ അഭിശിപ്ത്തനിമിഷത്തിന്റേയും ഫീലിങ്ങില് ഒന്നരക്കുപ്പി കുലുക്കി കഴിച്ചു. അങ്ങനെ ഒരു മഹാപ്രാക്കിനേക്കൂടി ചീത്തയാക്കിയ സന്തോഷത്താല് ഞങ്ങള് തിരിച്ചു പോന്നു. അടുത്ത ദിവസം മൂരി വന്നത് വീണ്ടും ഞടുക്കുന്ന വാര്ത്തയുമായാണ്.
കള്ളുകുടി കഴിഞ്ഞ് കോളേജില് റെസ്റ്റ് ചെയ്ത് ഉച്ചക്ക് കൊണ്ടുവന്ന ചോറു കഴിച്ച് 4 മണിക്കാണ് ഞങ്ങള് സമരദിവസവും വീട്ടിലെത്താറുള്ളത്. അന്നും അവനോട് അമ്മച്ചി ചോദിച്ചുവത്രേ? നീയെന്തിനിന്ന് ആലുവയില് പോയെന്ന്? അനിലും ബിനോയിയും തമ്മില് എനി പ്രോബ്ബ്ലംസ്? ഇവന് ആധിയായി. ഇനി അയ്യര് ദ ഗ്രേറ്റ് പോലെ അമ്മച്ചി ദ ഗ്രേറ്റ് എങ്ങാനും ആയോ?
മറ്റൊരു ദിവസം സൂര്യമാനസം സിനിമകണ്ട് കരഞ്ഞ വികാരജീവിയായ മൂരി വീട്ടില് ചെന്നപ്പോള് നീ എന്തിന് സിനിമ കണ്ടു കരയുന്നു കുഞ്ഞേ, ടെസ്റ്റ് പേപ്പറിലെ മാര്ക്കുകള് കൃത്യമായി പറയുക, നിന്നെയിന്ന് യൂണിഫോം ഇടാത്തതിന് ലാബില് നിന്ന് പുറത്താക്കിയോ? എക്സിറ്റ്രാ! കറക്റ്റായി കാര്യങ്ങള് ചോദിക്കുന്നു.
ഇവന് ഏകദേശം ഭ്രാന്തിന്റെ വക്കത്തായി. നല്ല കുട്ടിയായി. ഒരു ദിവസം രാവിലെ വന്ന അവന് ചാലക്കുടീ റെയില്വേ സ്റ്റേഷനില് വച്ച് എന്റെ കഴുത്തിന് കയറി ഒരു പിടി പിടിച്ചു. എന്തു ചെയ്തിട്ടും പിടി വിടുന്നില്ല. അവന്റെ മുത്ത് ചിരിയാണെങ്കിലും പിടിക്ക് ഒട്ടും മയമില്ലായിരുന്നു.
"എത്ര ദിവസമായെടാ ഇത് തുടങ്ങിയിട്ട്?' അവന് "അഞ്ചു മാസം" ഞാന്. 'ഇനി തുടരുമോ' അവന് 'ഇല്ല' ഞാന്. കാര്യം ഇത്രയായിരുന്നു. തലേദിവസം ഇവന്റെ ചോറുമ്പാത്രം (ടിഫിന് കാരിയര്) തുറന്നത് പെങ്ങളായിരുന്നു. ഞാന് കൃത്യമായി അതില് എഴുതി ഇട്ടിരുന്ന മെസ്സേജ് അവള് എടുത്ത് ചേട്ടാ ഇതുന്തുറ്റാ എന്ന് ചോദിച്ച് ഇവന് കൊടുത്തു.
ഇവന് എന്നെ കഴുത്തിന് പിടിച്ചതുപോലെ അമ്മച്ചി അവളേയും കഴുത്തിന് പിടിച്ചെത്രേ. ഞാന് നല്കുന്ന മെസ്സേജുകള്ക്ക് പാരിതോഷികമായി എനിക്ക് സ്പെഷല് ഓംലറ്റ് തുടങ്ങിയ ഐറ്റംസ് ഇവന്റെ ചോറിന്റെ കൂടെ കൈക്കൂലിയായി അമ്മച്ചി നല്കാറുണ്ടായിരുന്നു. എല്ലാം അന്നത്തത്തോടെ തീര്ന്നു. മിക്ക ഗെഡികളും അന്നുമുതല് പാത്രത്തില് ഊണ് കൊണ്ടുവരുന്ന പരിപാടി നിര്ത്തി. ഒരു കാര്യം കൂടി: കൂടുതല് പ്രശ്നമായേക്കാവുന്ന കാര്യങ്ങള് ഞാന് അറിയിക്കാറില്ലായിരുന്നു.
(എക്സാമ്പിള്: കള്ളുകുടി, ക്ലാസ് കട്ട് എക്സിട്രാ)......
എല്ലാം ഓര്മ്മകള്........
Monday, July 31, 2006
Wednesday, July 26, 2006
ചിതറിയ വറ്റുകള്.
പെരുവഴിയില് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ചോറ് എന്തെല്ലാം നമ്മെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്നില്ല? തന്നോടുതന്നെയുള്ള ആ ചോദ്യത്തില് ഉത്തരാധുനികത ആവോളമുണ്ടെന്ന സംതൃപ്തിയോടെ ശിവന് ചോദ്യം ആവര്ത്തിച്ചു.
സ്കൂള്കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോള് ആ ചിതറിയ കാഴ്ചയില് നിറഞ്ഞു നില്ക്കാറുള്ളത് ഏതെങ്കിലും കുട്ടിയുടെ വിതുമ്പുന്ന മുഖമായിരുന്നു എന്നും അയാള് ഓര്ത്തു. നെഞ്ചിനുള്ളില് ഒരു പഴുതാര ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടയുന്നതുപോലെ ഒരു അസ്വസ്ഥത ഈ കാഴ്ച ശിവന് സമ്മാനിക്കാറുള്ളതായിരുന്നു. (പഴുതാരയെ ഒരു കോഴി കൊത്തിമറിച്ചിട്ട്, ജീവനോടെ വിഴുങ്ങുന്ന രംഗം പത്തുവയസ്സുമുതലേ അയാളെ വേട്ടയാടുന്നതാണ്.)
അവിവാഹിതനായ ഗള്ഫുകാരനാണ് ശിവന്. ഇരുപത്താറുകാരന്. ഈ വിഭാഗത്തില് പെടുന്നവര്ക്ക് അവധിക്കാലത്ത് നാട്ടിലുണ്ടാകുന്ന -പഴയ സുഹൃത്തുക്കളുടെ അഭാവം നിമിത്തമുള്ള- വിരസത അനുഭവിച്ച് തീര്ക്കുകയായിരുന്നു അയാള്. ശ്വസിക്കുന്ന വായുവിലെ, തലച്ചോറ് ശീതീകരിക്കുന്ന ചാനല് സിഗ്നലുകളില് നിന്ന് രണ്ടുമാസത്തേക്ക് രക്ഷപ്പെടുക എന്ന സ്വകാര്യമായ ആഗ്രഹം വെറുതെയാണെന്നും, അതേ വായു തന്നെയാണ് തന്റെ തറവാടിന്റെ അകത്തളത്തിലെത്തി മുത്തച്'ന്റെ പോലും തലച്ചോറ് മരവിപ്പിക്കുന്നതെന്നും ശിവന് രണ്ടേ രണ്ടു ദിവസങ്ങള്ക്കൊണ്ട് മനസിലായിരുന്നു.
മണല്കാറ്റേറ്റ് ചിതറി, നിറംമാറിപ്പോയ കുറേ ഓര്മ്മകളെ -തോട്, പാടം, ആകാശം, അങ്ങകലെ കനകമല, അതിന്റെ മുകളില് കാണുന്ന റഡാര് തുടങ്ങി പലതും- ഗ്രാമത്തിലെ മണലില്ലാത്ത ഇളം കാറ്റില് കഴുകിയെടുത്ത് പഴയ നിറം ചാര്ത്തി അടുത്ത രണ്ടുവര്ഷത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കാന് ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു അയാള്.
പത്തുമണി കഴിഞ്ഞാല് -ഒഴുവുദിവസമല്ലെങ്കില്- ഗ്രാമമാകെ ഭയാനകമായ നിശ്ശബ്ദതയില് വീണുപോകുമെന്ന് ശിവന് കണ്ടുപിടിച്ചു; അതിന് പശ്ചാത്തലസംഗീതമായി ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അകലെയേതോ ആടിന്റെ കരച്ചില് നിലകൊള്ളുമെന്നും. നിശ്ശബ്ദതയുടെ ആ താളത്തെ നുകര്ന്ന് നടക്കുമ്പോഴാണ്, ശിവന് ചിതറികിടക്കുന്ന ചോറ് കണ്ടത്. എകദേശം ഒരു കിലോമീറ്ററോളം നീളമുള്ള പാടത്തിന് കുറുകേ പോകുന്ന ടാറിട്ട പഞ്ചായത്ത് റോഡായിരുന്നു അത്.
ചിതറി കിടക്കുന്ന ചോറ് എന്തിനെയല്ലാം ഓര്മിപ്പിക്കുന്നു? ചോദ്യം തിരിച്ചിട്ട് സാധാരണമാക്കി അയാള്.
എം.എക്ക് പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ഈ ചോദ്യം അയാളില് ആദ്യമായി ഉയര്ന്നത്്. അതിന് കണ്ടെത്തിയ ഉത്തരങ്ങളില് അയാള്ക്ക് സ്വയം അഭിമാനം തോന്നിയത് ഇതായിരുന്നു.
'അതൊരു ബൈബിള് വാചകത്തെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്നു. -പറവകള് വിതയ്ക്കുന്നില്ല, കൊയ്യുന്നില്ല. കളപ്പുരകളില്......'
പണ്ടൊരിക്കല് (ഒഴിവാക്കാന് വയ്യാത്ത ഒരു ശല്യമായി അയാള് കണാക്കാക്കിയിരുന്ന) അച്ചുമ്മാനോടൊത്ത് നടക്കുമ്പോള് ഇതേപോലെ ചിതറികിടക്കുന്ന ചോറും, അത് കൊത്തിത്തിന്നുന്ന രണ്ടുകാക്കകളും ഉള്പ്പെടുന്ന കാഴ്ച കണ്ടു. അച്ചുമ്മാന്റെ കേട്ടുപഴകിച്ച വര്ത്തമാനങ്ങളില് നിന്ന് രക്ഷനേടാനായി ഈ ചോദ്യം അന്ന് പുറത്തെടുത്തു.
അവരടുത്തെത്തിയപ്പോഴേക്കും കാക്കകള് പറന്നുപോയിരുന്നു. അച്ചുമ്മാന് സൈക്കിള് ചക്രങ്ങള് കയറി ചതഞ്ഞ ചോറിലേക്ക് കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്നു.
പ്രൈമറി ക്ലാസിലെ പാഠപുസ്തകത്തില് പഠിച്ച ചിരഞ്ജീവി എന്ന കാക്കയെയാണ് ശിവന് അച്ചുമ്മാനെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ ഓര്മ്മ വരാറുള്ളത്. കോടതിവ്യവഹാരം ജീവിതവ്രതമാക്കിയെടുത്തയാള്. മുത്തച്'ന്റെ ബാല്യകാലസുഹൃത്ത്. കൈവശാവകാശനിയമങ്ങളുടെ അതോറിറ്റി എന്ന് വക്കീലന്മാര് നല്കിയൊരു വിശേഷണവുമുണ്ട്. താന് ഫയല് ചെയ്തിട്ടുള്ള ഒരു കേസെങ്കിലും നിലവിലില്ലാതാകുന്ന ദിവസമായിരിക്കും തന്റെ മരണമെന്ന് പ്ര്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട് അദ്ദേഹം.
'ചിതറിയ ചോറ്, എന്ന് പറയാമോ?', അച്ചുമ്മാന് പറഞ്ഞു. 'ചിതറിയ വറ്റുകള് എന്നല്ലേ ശരി? ഇവ ഓര്മപ്പിക്കുന്നത്, ലക്ഷ്യം നേടാനാവാത്ത അവതാരങ്ങളെയാണ്. ഇവയുടെ ജനനത്തിന് രണ്ട് ലക്ഷ്യങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു. വിത്തായി മാറി ഇനിയും കൂടുതല് വറ്റുകളെ സൃഷ്ടിക്കുക. രണ്ടാമത്തേത് ആരുടെയെങ്കിലും വിശപ്പകറ്റുക. അവതാര ലക്ഷ്യത്തിലെക്കുള്ള യാത്രയില് ഇവ എത്രയോ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളെ അതിജീവിച്ചവയാണ്. വിതയ്ക്കുന്നവന്റെ ചവിട്ട്, കളപറിക്കുന്ന സ്ര്തികള്, വെട്ടുകിളി, ചാഴി, വരള്ച്ച, പ്രളയം, കൊയ്ത്തുകാരുടെ അശ്രദ്ധ, നെല്ലുകുത്തുയന്ത്രത്തിന്റെ ചവക്കുന്ന പല്ലുകള്ക്കിടയിലെ കള്ളയറകള്, അരികഴുകുന്ന അമ്മയുടെ അലസത, വാര്ക്കുന്ന തട്ടിന്റെ ഞെളക്കം തുടങ്ങി ആയിരം സാദ്ധ്യതകള്. അവയെല്ലാം അതിജീവിച്ച് ഇവിടെ വരെയെത്തി, ഈ റോട്ടില് അനാഥശവത്തെപ്പോലെ കിടക്കുന്ന ഇവയുടെ ഇനിയുള്ള ഏക സാധ്യത കാക്കകള്ക്കോ കോഴികള്ക്കോ ഭക്ഷണമായിത്തീര്ന്ന് ലക്ഷ്യപ്രാപ്തി നേടുക എന്നതാണ്. ഇതില്ക്കൂടി കയറുന്ന ഓരോ ചക്രങ്ങളും ഈ അവസാന നിമിഷത്തില് എന്തായിത്തീരാന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടുവോ, അതായിത്തീരാന് അനുവദിക്കാതെ അവയെ ചതച്ചരച്ചുകളയുന്നു.'
ഇതു കേട്ടതോടെ തന്റെ ബൈബില് സിദ്ധാന്തം ശിവന് മറന്നുപോയിരുന്നു. ഓരോ വസ്തുവിനും കണിശമായും നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കാനിടയുള്ള കര്മ്മം എന്തായിരിക്കുമെമെന്ന് അയാളുടെ ചിന്തകള് ചിതറി. അന്ന് അങ്ങിനെ ചിന്തിക്കുമ്പോള് ശിവന് സ്വന്തം അവതാര ലക്ഷ്യം ഒന്നും ചെയ്യാതിരിക്കലാണെന്നും തോന്നിപ്പോയിരുന്നു. കൂട്ടത്തില് അച്ചുമ്മാന് പലപ്പോഴും വിവരിക്കാറുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാന ലക്ഷ്യത്തെ പറ്റിയും അവനോര്ക്കുകയുണ്ടായി. (അതിനെ അച്ചുമ്മാന് അവസാനത്തെ ലക്ഷ്യം എന്നു തന്നെയാണ് വിശേഷിപ്പിക്കാറുള്ളത്, ആഗ്രഹം എന്നായിരുന്നില്ല.)
കഴിഞ്ഞ മുപ്പതോ മറ്റോ കൊല്ലമായി അച്ചുമ്മാന് നടത്തിവരുന്ന ഒരു കേസുണ്ട്. ഏകദേശം അഞ്ചേക്കറോളം വരുന്ന പറമ്പ്. സ്വന്തം മരുമക്കളാണ് എതിര്കക്ഷികള്. കോടതി വളപ്പെന്ന പേരില് മാത്രം ഇപ്പോള് നാട്ടിലറിയപ്പെടുന്ന, വര്ഷങ്ങളായി നോക്കാനാളില്ലാതെ കാടുപിടിച്ച് കള്ളവാറ്റുകാരുടെ കേന്ദ്രമായിരിക്കുന്ന ആ പറമ്പിന്റെ അന്തിമവിധി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു അന്ന് അച്ചുമ്മാന്. കേസ് ഹൈക്കോടതിയിലേക്ക് മാറ്റിയതുകൊണ്ടോ മറ്റോ, ചെലവ് വളരെ കൂടുതലായിപ്പോവുകയും, ഭാഗം കഴിച്ച് പിരിഞ്ഞ് അച്'നുമായി യാതൊരു സഹകരണവുമില്ലാതെ കഴിയുന്ന സ്വന്തം മക്കളെ കണ്ട് സഹായം അഭ്യര്ത്ഥിക്കുകയുമുണ്ടായി അദ്ദേഹം. അപമാനിക്കപ്പെട്ട് മുത്തച്'ന്റെ മുമ്പില് വന്ന് കണ്ണുനിറച്ച അച്ചുമ്മാന് ശിവന്റെ ഓര്മ്മയിലുണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടുകാരെല്ലാവരും മക്കളുടെ പക്ഷം ചേര്ന്നാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്.
അന്ന് അച്ചുമ്മാന് സ്വന്തമായി ഉണ്ടായിരുന്ന കോഴിയുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പിടിച്ച് ഒരു കാല് വെട്ടിക്കളഞ്ഞ് മഞ്ഞള് വച്ച് കെട്ടി ഒറ്റക്കാലന്മാരാക്കി. പൊതുജനം അച്ചുമ്മാന് ചിന്നനിളകിയതായി പ്ര്യാപനം നടത്തുകയും ചെയ്തു. ഞൊണ്ടിഞ്ഞൊണ്ടി നടക്കുന്ന ആ കോഴികള്ക്കിടയില് നിന്നായിരുന്നു അച്ചുമ്മാന് ഇരിക്കുന്ന പുരയിടമൊഴികെ ബാക്കിയുള്ളതു കൂടി വിറ്റത്.
'അതുപോലെ, ശിവാ' അച്ചുമ്മാന് തുടര്ന്നു. 'ഈ കാക്കകളെ ശ്രദ്ധിച്ചുവോ? ഇവ ബലികാക്കകളാണ്. ഇവറ്റകള് ബലിച്ചോറ് തിന്നാന് മാത്രമേ വരൂ. അതുകൊണ്ട്, പ്രകൃതി ഇത് ബലിച്ചോറായി കണക്കാക്കുന്നു എന്നും ഞാന് പറയും.'
സ്വയം 'അര്ദ്ധയുക്തിവാദി'യായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ശിവന് തൃപ്തികരമായ വിശദീകരണം നല്കാന് കഴിയാത്ത കാര്യമായിരുന്നു ഇത്തരം കാക്കകള് ബലിച്ചോറില് സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന കുത്തക. ശ്രാദ്ധം കഴിഞ്ഞാല് തൊടിയിലോ തോട്ടത്തിലോ എത്രതിരഞ്ഞാലും കണ്ടുകിട്ടാത്ത ഇനം.
'നോക്കിക്കോ, ശിവാ', കാണുമ്പോഴൊക്കെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാണ് അച്ചുമ്മാന് പിരിയുക 'ആ പറമ്പ് ഞാന് ഏതെങ്കിലും വൃദ്ധസദനങ്ങള്ക്ക് കൊടുക്കും. അവരവിടെ കെട്ടിടം പണിത് വ്യവഹാരപ്രേമികളായ വയസ്സന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുമെങ്കില്. ഞാനായിരിക്കും അവിടത്തെ ആദ്യത്തെ അന്തേവാസി. അതാണെന്റെ അന്തിമ ലക്ഷ്യം. മൂന്ന് നേരവും ഓരോ ബീഡിക്ക് തീര്ക്കാവുന്ന വിശപ്പേ എനിക്കിപ്പോഴുള്ളൂ. പക്ഷേ, എന്റെ വളപ്പില് പണിയുന്ന സദനത്തില് ഒരു ദിവസമെങ്കിലും എനിക്കുറങ്ങിയേ തീരൂ. അല്ലെങ്കില് എന്റെ ആത്മാവിന് സമാധാനമുണ്ടാവാന് വഴിയില്ല.'
വര്ഷങ്ങള്ക്കുശേഷം വീണ്ടുമൊരിക്കല്ക്കൂടി ആ ചിതറിയ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നുകൊണ്ട് ശിവന് തീരുമാനിച്ചു. ചിതറിയ ചോറ് അച്ചുമാനെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്നു.കോടതി വളപ്പിന്റെ കേസ് അന്തിമമായി അച്ചുമ്മാന് ജയിച്ചതായി നാലഞ്ച് മാസം മുമ്പേ അവനറിഞ്ഞിരുന്നു. വിശപ്പിനെ ബീഡി കൊണ്ട് നേരിട്ടിരുന്ന അച്ചുമ്മാനിപ്പോള് മൂന്ന് മക്കളുടെ വീട്ടില് നിന്നായിരുന്നു ഭക്ഷണം വന്നിരുന്നത്. രാത്രി കൂട്ടുകിടക്കാന് നാല് പേരക്കുട്ടികളും.
ചിതറിയ ചിന്തകള് അടുക്കിവയ്ക്കാനായി ശിവന് കലുങ്കിലിരുന്നു. അവിദഗ്ദമായി ഒരുക്കിയ പൂക്കളം പോലെ വറ്റുകള് അയാള്ക്കുമുന്നില് കിടന്നു.
കണ്ണില് പിടച്ചിലോടെയാണ് അടുത്തുള്ള ത്തൈതെങ്ങിലിരുന്ന് അയാളെ ചെരിഞ്ഞു നോക്കുന്ന ബലികാക്കയെ കണ്ടത്. തന്റെ ഇരിപ്പാണ് അതിനെ കാത്തിരിക്കാന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് മനസിലാക്കിയ അയാള് സ്ഥലം വിടാന് തീരുമാനിച്ചു. അയാള് എഴുന്നേല്ക്കുന്നത് കണ്ട ആ കാക്ക ഒന്ന് പറക്കുവാന് തുനിഞ്ഞു, പിന്നെ വേണ്ടെന്നുവച്ചു.
അകലെ വളവു തിരിഞ്ഞ് പാടത്തേക്കിറങ്ങുന്ന കാര് ശിവന് കണ്ടു. പച്ച നെല്പ്പാടങ്ങള്ക്കിടയില് കറുത്ത പാമ്പിനെപ്പോലെ പുളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആ റോഡ് വിഴുങ്ങുന്ന തവളയെപ്പോലെ പയ്യെ കുലുങ്ങിക്കുലുങ്ങി വരുന്ന ആ വെളുത്ത അംബാസിഡര് മനോഹരമായ കാഴ്ചയായിരുന്നു. ഏകദേശം നൂറു വാര അടുത്തെത്തിയപ്പോഴാണ് അതിന്റെ ചക്രങ്ങള് ഈ വറ്റുകളുടെ അവതാരലക്ഷ്യം തകര്ക്കുമോ എന്ന് ശിവന് ഭയപ്പെട്ടത്. അപ്പോഴേയ്ക്കും അത് അടുത്തെത്തുകയും, വറ്റുകളെ തൊട്ടുതൊട്ടില്ല എന്ന മട്ടില് നിശ്ചലമാവുകയും ചെയ്തു.
കാറില് നിന്ന് തല പുറത്തേക്കിട്ടത് അച്ചുമ്മാനായിരുന്നു. 'എന്താ, ഗള്ഫുമുതലാളി? പാടം നോക്കി നില്പ്പാ?' അച്ചുമാന് പുറത്തിറങ്ങി. കാറില് മൂന്ന് ആണ്മക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രകടമായ നീരസം പുറത്ത് പ്രദര്ശിപ്പിക്കാതിരിക്കാന് അവര് പാടുപെട്ടു. മൂത്തയാള് കുശലം ചോദിക്കുകയുമുണ്ടായി. 'ശിവാ', നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ, അച്ചുമ്മാന് പറഞ്ഞു, 'നീ ഈ പാടത്തേക്കൂടെ നടക്കുക. ചിലപ്പോള് കുറുകേ റോഡുകളും പാലങ്ങളും ഉണ്ടാകും. അവയെ അവഗണിക്കുക. അവ മനുഷ്യര് സൌകര്യത്തിനായി പാടങ്ങളെ മുറിച്ചവയാണ്. അങ്ങിനെ നീ നടന്നാല് ഈ പാടം അടുത്ത പാടത്തിലെത്തിച്ചേരും. അങ്ങിനെയങ്ങിനെ അറബിക്കടലിലും നീ എത്തും. വറ്റി നശിച്ച പുഴകളാണെടാ എല്ലാ പാടങ്ങളും.. '
വലിയ തമാശ പറഞ്ഞ പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ' വറ്റിയാലും പുഴകളെക്കൊണ്ട് ഗുണമുണ്ടാകുമെടാ.... ' ഇതിനകം മക്കള് മൂന്നുപേരും പുറത്തിറങ്ങി. അക്ഷമ പ്രകടിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും അച്'നെ ബഹുമാനിക്കുന്നതുപോലെ അവര് നിന്നു. എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കേണ്ടേ എന്ന് കരുതിമാത്രം ശിവന് ചോദിച്ചു. 'എവിടെ പോകുന്നു?'
'ഓ, ടൌണ് വരെ' ഉദാസീനമായ മറുപടി നല്കിയത് രണ്ടാമത്തെ മകനായിരുന്നു. 'കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല് റജിസ്ട്രാപ്പീസില്ക്ക്....' അച്ചുമ്മാനാണ് ഇതു പറഞ്ഞത്. മുഴുവനാക്കാന് സമ്മതിക്കാതെ മൂത്തമകന് 'അച്'ാ, മണി പതിനൊന്നായി' എന്ന സ്നേഹശാസനയോടെ ഡോര് തുറന്നു പിടിച്ചു.
എല്ലാവരും കാറില് കയറി. ശിവന് തന്നെ ഡോര് ഭദ്രമായി ചേര്ത്തടച്ച് കലുങ്കിലേക്ക് ചേര്ന്നു നിന്നു. കാര് മുന്നോട്ടെടുത്തു.കാത്തിരുന്ന ആ കാക്കയ്ക്കായി ഒന്നും അവശേഷിക്കാത്ത രീതിയില് വറ്റുകള് മുഴുവനും ചതച്ചരച്ചുകൊണ്ട് അച്ചുമ്മാനേയും വഹിച്ച് അത് യാത്ര തുടര്ന്നു.
സ്കൂള്കുട്ടിയായിരിക്കുമ്പോള് ആ ചിതറിയ കാഴ്ചയില് നിറഞ്ഞു നില്ക്കാറുള്ളത് ഏതെങ്കിലും കുട്ടിയുടെ വിതുമ്പുന്ന മുഖമായിരുന്നു എന്നും അയാള് ഓര്ത്തു. നെഞ്ചിനുള്ളില് ഒരു പഴുതാര ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടയുന്നതുപോലെ ഒരു അസ്വസ്ഥത ഈ കാഴ്ച ശിവന് സമ്മാനിക്കാറുള്ളതായിരുന്നു. (പഴുതാരയെ ഒരു കോഴി കൊത്തിമറിച്ചിട്ട്, ജീവനോടെ വിഴുങ്ങുന്ന രംഗം പത്തുവയസ്സുമുതലേ അയാളെ വേട്ടയാടുന്നതാണ്.)
അവിവാഹിതനായ ഗള്ഫുകാരനാണ് ശിവന്. ഇരുപത്താറുകാരന്. ഈ വിഭാഗത്തില് പെടുന്നവര്ക്ക് അവധിക്കാലത്ത് നാട്ടിലുണ്ടാകുന്ന -പഴയ സുഹൃത്തുക്കളുടെ അഭാവം നിമിത്തമുള്ള- വിരസത അനുഭവിച്ച് തീര്ക്കുകയായിരുന്നു അയാള്. ശ്വസിക്കുന്ന വായുവിലെ, തലച്ചോറ് ശീതീകരിക്കുന്ന ചാനല് സിഗ്നലുകളില് നിന്ന് രണ്ടുമാസത്തേക്ക് രക്ഷപ്പെടുക എന്ന സ്വകാര്യമായ ആഗ്രഹം വെറുതെയാണെന്നും, അതേ വായു തന്നെയാണ് തന്റെ തറവാടിന്റെ അകത്തളത്തിലെത്തി മുത്തച്'ന്റെ പോലും തലച്ചോറ് മരവിപ്പിക്കുന്നതെന്നും ശിവന് രണ്ടേ രണ്ടു ദിവസങ്ങള്ക്കൊണ്ട് മനസിലായിരുന്നു.
മണല്കാറ്റേറ്റ് ചിതറി, നിറംമാറിപ്പോയ കുറേ ഓര്മ്മകളെ -തോട്, പാടം, ആകാശം, അങ്ങകലെ കനകമല, അതിന്റെ മുകളില് കാണുന്ന റഡാര് തുടങ്ങി പലതും- ഗ്രാമത്തിലെ മണലില്ലാത്ത ഇളം കാറ്റില് കഴുകിയെടുത്ത് പഴയ നിറം ചാര്ത്തി അടുത്ത രണ്ടുവര്ഷത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചുവയ്ക്കാന് ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു അയാള്.
പത്തുമണി കഴിഞ്ഞാല് -ഒഴുവുദിവസമല്ലെങ്കില്- ഗ്രാമമാകെ ഭയാനകമായ നിശ്ശബ്ദതയില് വീണുപോകുമെന്ന് ശിവന് കണ്ടുപിടിച്ചു; അതിന് പശ്ചാത്തലസംഗീതമായി ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അകലെയേതോ ആടിന്റെ കരച്ചില് നിലകൊള്ളുമെന്നും. നിശ്ശബ്ദതയുടെ ആ താളത്തെ നുകര്ന്ന് നടക്കുമ്പോഴാണ്, ശിവന് ചിതറികിടക്കുന്ന ചോറ് കണ്ടത്. എകദേശം ഒരു കിലോമീറ്ററോളം നീളമുള്ള പാടത്തിന് കുറുകേ പോകുന്ന ടാറിട്ട പഞ്ചായത്ത് റോഡായിരുന്നു അത്.
ചിതറി കിടക്കുന്ന ചോറ് എന്തിനെയല്ലാം ഓര്മിപ്പിക്കുന്നു? ചോദ്യം തിരിച്ചിട്ട് സാധാരണമാക്കി അയാള്.
എം.എക്ക് പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു ഈ ചോദ്യം അയാളില് ആദ്യമായി ഉയര്ന്നത്്. അതിന് കണ്ടെത്തിയ ഉത്തരങ്ങളില് അയാള്ക്ക് സ്വയം അഭിമാനം തോന്നിയത് ഇതായിരുന്നു.
'അതൊരു ബൈബിള് വാചകത്തെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്നു. -പറവകള് വിതയ്ക്കുന്നില്ല, കൊയ്യുന്നില്ല. കളപ്പുരകളില്......'
പണ്ടൊരിക്കല് (ഒഴിവാക്കാന് വയ്യാത്ത ഒരു ശല്യമായി അയാള് കണാക്കാക്കിയിരുന്ന) അച്ചുമ്മാനോടൊത്ത് നടക്കുമ്പോള് ഇതേപോലെ ചിതറികിടക്കുന്ന ചോറും, അത് കൊത്തിത്തിന്നുന്ന രണ്ടുകാക്കകളും ഉള്പ്പെടുന്ന കാഴ്ച കണ്ടു. അച്ചുമ്മാന്റെ കേട്ടുപഴകിച്ച വര്ത്തമാനങ്ങളില് നിന്ന് രക്ഷനേടാനായി ഈ ചോദ്യം അന്ന് പുറത്തെടുത്തു.
അവരടുത്തെത്തിയപ്പോഴേക്കും കാക്കകള് പറന്നുപോയിരുന്നു. അച്ചുമ്മാന് സൈക്കിള് ചക്രങ്ങള് കയറി ചതഞ്ഞ ചോറിലേക്ക് കുറച്ചുനേരം നോക്കിനിന്നു.
പ്രൈമറി ക്ലാസിലെ പാഠപുസ്തകത്തില് പഠിച്ച ചിരഞ്ജീവി എന്ന കാക്കയെയാണ് ശിവന് അച്ചുമ്മാനെ കാണുമ്പോഴൊക്കെ ഓര്മ്മ വരാറുള്ളത്. കോടതിവ്യവഹാരം ജീവിതവ്രതമാക്കിയെടുത്തയാള്. മുത്തച്'ന്റെ ബാല്യകാലസുഹൃത്ത്. കൈവശാവകാശനിയമങ്ങളുടെ അതോറിറ്റി എന്ന് വക്കീലന്മാര് നല്കിയൊരു വിശേഷണവുമുണ്ട്. താന് ഫയല് ചെയ്തിട്ടുള്ള ഒരു കേസെങ്കിലും നിലവിലില്ലാതാകുന്ന ദിവസമായിരിക്കും തന്റെ മരണമെന്ന് പ്ര്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട് അദ്ദേഹം.
'ചിതറിയ ചോറ്, എന്ന് പറയാമോ?', അച്ചുമ്മാന് പറഞ്ഞു. 'ചിതറിയ വറ്റുകള് എന്നല്ലേ ശരി? ഇവ ഓര്മപ്പിക്കുന്നത്, ലക്ഷ്യം നേടാനാവാത്ത അവതാരങ്ങളെയാണ്. ഇവയുടെ ജനനത്തിന് രണ്ട് ലക്ഷ്യങ്ങള് ഉണ്ടായിരുന്നു. വിത്തായി മാറി ഇനിയും കൂടുതല് വറ്റുകളെ സൃഷ്ടിക്കുക. രണ്ടാമത്തേത് ആരുടെയെങ്കിലും വിശപ്പകറ്റുക. അവതാര ലക്ഷ്യത്തിലെക്കുള്ള യാത്രയില് ഇവ എത്രയോ പ്രതിസന്ധി ഘട്ടങ്ങളെ അതിജീവിച്ചവയാണ്. വിതയ്ക്കുന്നവന്റെ ചവിട്ട്, കളപറിക്കുന്ന സ്ര്തികള്, വെട്ടുകിളി, ചാഴി, വരള്ച്ച, പ്രളയം, കൊയ്ത്തുകാരുടെ അശ്രദ്ധ, നെല്ലുകുത്തുയന്ത്രത്തിന്റെ ചവക്കുന്ന പല്ലുകള്ക്കിടയിലെ കള്ളയറകള്, അരികഴുകുന്ന അമ്മയുടെ അലസത, വാര്ക്കുന്ന തട്ടിന്റെ ഞെളക്കം തുടങ്ങി ആയിരം സാദ്ധ്യതകള്. അവയെല്ലാം അതിജീവിച്ച് ഇവിടെ വരെയെത്തി, ഈ റോട്ടില് അനാഥശവത്തെപ്പോലെ കിടക്കുന്ന ഇവയുടെ ഇനിയുള്ള ഏക സാധ്യത കാക്കകള്ക്കോ കോഴികള്ക്കോ ഭക്ഷണമായിത്തീര്ന്ന് ലക്ഷ്യപ്രാപ്തി നേടുക എന്നതാണ്. ഇതില്ക്കൂടി കയറുന്ന ഓരോ ചക്രങ്ങളും ഈ അവസാന നിമിഷത്തില് എന്തായിത്തീരാന് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടുവോ, അതായിത്തീരാന് അനുവദിക്കാതെ അവയെ ചതച്ചരച്ചുകളയുന്നു.'
ഇതു കേട്ടതോടെ തന്റെ ബൈബില് സിദ്ധാന്തം ശിവന് മറന്നുപോയിരുന്നു. ഓരോ വസ്തുവിനും കണിശമായും നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കാനിടയുള്ള കര്മ്മം എന്തായിരിക്കുമെമെന്ന് അയാളുടെ ചിന്തകള് ചിതറി. അന്ന് അങ്ങിനെ ചിന്തിക്കുമ്പോള് ശിവന് സ്വന്തം അവതാര ലക്ഷ്യം ഒന്നും ചെയ്യാതിരിക്കലാണെന്നും തോന്നിപ്പോയിരുന്നു. കൂട്ടത്തില് അച്ചുമ്മാന് പലപ്പോഴും വിവരിക്കാറുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാന ലക്ഷ്യത്തെ പറ്റിയും അവനോര്ക്കുകയുണ്ടായി. (അതിനെ അച്ചുമ്മാന് അവസാനത്തെ ലക്ഷ്യം എന്നു തന്നെയാണ് വിശേഷിപ്പിക്കാറുള്ളത്, ആഗ്രഹം എന്നായിരുന്നില്ല.)
കഴിഞ്ഞ മുപ്പതോ മറ്റോ കൊല്ലമായി അച്ചുമ്മാന് നടത്തിവരുന്ന ഒരു കേസുണ്ട്. ഏകദേശം അഞ്ചേക്കറോളം വരുന്ന പറമ്പ്. സ്വന്തം മരുമക്കളാണ് എതിര്കക്ഷികള്. കോടതി വളപ്പെന്ന പേരില് മാത്രം ഇപ്പോള് നാട്ടിലറിയപ്പെടുന്ന, വര്ഷങ്ങളായി നോക്കാനാളില്ലാതെ കാടുപിടിച്ച് കള്ളവാറ്റുകാരുടെ കേന്ദ്രമായിരിക്കുന്ന ആ പറമ്പിന്റെ അന്തിമവിധി കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു അന്ന് അച്ചുമ്മാന്. കേസ് ഹൈക്കോടതിയിലേക്ക് മാറ്റിയതുകൊണ്ടോ മറ്റോ, ചെലവ് വളരെ കൂടുതലായിപ്പോവുകയും, ഭാഗം കഴിച്ച് പിരിഞ്ഞ് അച്'നുമായി യാതൊരു സഹകരണവുമില്ലാതെ കഴിയുന്ന സ്വന്തം മക്കളെ കണ്ട് സഹായം അഭ്യര്ത്ഥിക്കുകയുമുണ്ടായി അദ്ദേഹം. അപമാനിക്കപ്പെട്ട് മുത്തച്'ന്റെ മുമ്പില് വന്ന് കണ്ണുനിറച്ച അച്ചുമ്മാന് ശിവന്റെ ഓര്മ്മയിലുണ്ടായിരുന്നു. നാട്ടുകാരെല്ലാവരും മക്കളുടെ പക്ഷം ചേര്ന്നാണ് സംസാരിച്ചിരുന്നത്.
അന്ന് അച്ചുമ്മാന് സ്വന്തമായി ഉണ്ടായിരുന്ന കോഴിയുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പിടിച്ച് ഒരു കാല് വെട്ടിക്കളഞ്ഞ് മഞ്ഞള് വച്ച് കെട്ടി ഒറ്റക്കാലന്മാരാക്കി. പൊതുജനം അച്ചുമ്മാന് ചിന്നനിളകിയതായി പ്ര്യാപനം നടത്തുകയും ചെയ്തു. ഞൊണ്ടിഞ്ഞൊണ്ടി നടക്കുന്ന ആ കോഴികള്ക്കിടയില് നിന്നായിരുന്നു അച്ചുമ്മാന് ഇരിക്കുന്ന പുരയിടമൊഴികെ ബാക്കിയുള്ളതു കൂടി വിറ്റത്.
'അതുപോലെ, ശിവാ' അച്ചുമ്മാന് തുടര്ന്നു. 'ഈ കാക്കകളെ ശ്രദ്ധിച്ചുവോ? ഇവ ബലികാക്കകളാണ്. ഇവറ്റകള് ബലിച്ചോറ് തിന്നാന് മാത്രമേ വരൂ. അതുകൊണ്ട്, പ്രകൃതി ഇത് ബലിച്ചോറായി കണക്കാക്കുന്നു എന്നും ഞാന് പറയും.'
സ്വയം 'അര്ദ്ധയുക്തിവാദി'യായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന ശിവന് തൃപ്തികരമായ വിശദീകരണം നല്കാന് കഴിയാത്ത കാര്യമായിരുന്നു ഇത്തരം കാക്കകള് ബലിച്ചോറില് സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന കുത്തക. ശ്രാദ്ധം കഴിഞ്ഞാല് തൊടിയിലോ തോട്ടത്തിലോ എത്രതിരഞ്ഞാലും കണ്ടുകിട്ടാത്ത ഇനം.
'നോക്കിക്കോ, ശിവാ', കാണുമ്പോഴൊക്കെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞാണ് അച്ചുമ്മാന് പിരിയുക 'ആ പറമ്പ് ഞാന് ഏതെങ്കിലും വൃദ്ധസദനങ്ങള്ക്ക് കൊടുക്കും. അവരവിടെ കെട്ടിടം പണിത് വ്യവഹാരപ്രേമികളായ വയസ്സന്മാരെ സംരക്ഷിക്കുമെങ്കില്. ഞാനായിരിക്കും അവിടത്തെ ആദ്യത്തെ അന്തേവാസി. അതാണെന്റെ അന്തിമ ലക്ഷ്യം. മൂന്ന് നേരവും ഓരോ ബീഡിക്ക് തീര്ക്കാവുന്ന വിശപ്പേ എനിക്കിപ്പോഴുള്ളൂ. പക്ഷേ, എന്റെ വളപ്പില് പണിയുന്ന സദനത്തില് ഒരു ദിവസമെങ്കിലും എനിക്കുറങ്ങിയേ തീരൂ. അല്ലെങ്കില് എന്റെ ആത്മാവിന് സമാധാനമുണ്ടാവാന് വഴിയില്ല.'
വര്ഷങ്ങള്ക്കുശേഷം വീണ്ടുമൊരിക്കല്ക്കൂടി ആ ചിതറിയ കാഴ്ച നോക്കി നിന്നുകൊണ്ട് ശിവന് തീരുമാനിച്ചു. ചിതറിയ ചോറ് അച്ചുമാനെ ഓര്മ്മിപ്പിക്കുന്നു.കോടതി വളപ്പിന്റെ കേസ് അന്തിമമായി അച്ചുമ്മാന് ജയിച്ചതായി നാലഞ്ച് മാസം മുമ്പേ അവനറിഞ്ഞിരുന്നു. വിശപ്പിനെ ബീഡി കൊണ്ട് നേരിട്ടിരുന്ന അച്ചുമ്മാനിപ്പോള് മൂന്ന് മക്കളുടെ വീട്ടില് നിന്നായിരുന്നു ഭക്ഷണം വന്നിരുന്നത്. രാത്രി കൂട്ടുകിടക്കാന് നാല് പേരക്കുട്ടികളും.
ചിതറിയ ചിന്തകള് അടുക്കിവയ്ക്കാനായി ശിവന് കലുങ്കിലിരുന്നു. അവിദഗ്ദമായി ഒരുക്കിയ പൂക്കളം പോലെ വറ്റുകള് അയാള്ക്കുമുന്നില് കിടന്നു.
കണ്ണില് പിടച്ചിലോടെയാണ് അടുത്തുള്ള ത്തൈതെങ്ങിലിരുന്ന് അയാളെ ചെരിഞ്ഞു നോക്കുന്ന ബലികാക്കയെ കണ്ടത്. തന്റെ ഇരിപ്പാണ് അതിനെ കാത്തിരിക്കാന് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതെന്ന് മനസിലാക്കിയ അയാള് സ്ഥലം വിടാന് തീരുമാനിച്ചു. അയാള് എഴുന്നേല്ക്കുന്നത് കണ്ട ആ കാക്ക ഒന്ന് പറക്കുവാന് തുനിഞ്ഞു, പിന്നെ വേണ്ടെന്നുവച്ചു.
അകലെ വളവു തിരിഞ്ഞ് പാടത്തേക്കിറങ്ങുന്ന കാര് ശിവന് കണ്ടു. പച്ച നെല്പ്പാടങ്ങള്ക്കിടയില് കറുത്ത പാമ്പിനെപ്പോലെ പുളഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ആ റോഡ് വിഴുങ്ങുന്ന തവളയെപ്പോലെ പയ്യെ കുലുങ്ങിക്കുലുങ്ങി വരുന്ന ആ വെളുത്ത അംബാസിഡര് മനോഹരമായ കാഴ്ചയായിരുന്നു. ഏകദേശം നൂറു വാര അടുത്തെത്തിയപ്പോഴാണ് അതിന്റെ ചക്രങ്ങള് ഈ വറ്റുകളുടെ അവതാരലക്ഷ്യം തകര്ക്കുമോ എന്ന് ശിവന് ഭയപ്പെട്ടത്. അപ്പോഴേയ്ക്കും അത് അടുത്തെത്തുകയും, വറ്റുകളെ തൊട്ടുതൊട്ടില്ല എന്ന മട്ടില് നിശ്ചലമാവുകയും ചെയ്തു.
കാറില് നിന്ന് തല പുറത്തേക്കിട്ടത് അച്ചുമ്മാനായിരുന്നു. 'എന്താ, ഗള്ഫുമുതലാളി? പാടം നോക്കി നില്പ്പാ?' അച്ചുമാന് പുറത്തിറങ്ങി. കാറില് മൂന്ന് ആണ്മക്കളും ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രകടമായ നീരസം പുറത്ത് പ്രദര്ശിപ്പിക്കാതിരിക്കാന് അവര് പാടുപെട്ടു. മൂത്തയാള് കുശലം ചോദിക്കുകയുമുണ്ടായി. 'ശിവാ', നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ, അച്ചുമ്മാന് പറഞ്ഞു, 'നീ ഈ പാടത്തേക്കൂടെ നടക്കുക. ചിലപ്പോള് കുറുകേ റോഡുകളും പാലങ്ങളും ഉണ്ടാകും. അവയെ അവഗണിക്കുക. അവ മനുഷ്യര് സൌകര്യത്തിനായി പാടങ്ങളെ മുറിച്ചവയാണ്. അങ്ങിനെ നീ നടന്നാല് ഈ പാടം അടുത്ത പാടത്തിലെത്തിച്ചേരും. അങ്ങിനെയങ്ങിനെ അറബിക്കടലിലും നീ എത്തും. വറ്റി നശിച്ച പുഴകളാണെടാ എല്ലാ പാടങ്ങളും.. '
വലിയ തമാശ പറഞ്ഞ പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ' വറ്റിയാലും പുഴകളെക്കൊണ്ട് ഗുണമുണ്ടാകുമെടാ.... ' ഇതിനകം മക്കള് മൂന്നുപേരും പുറത്തിറങ്ങി. അക്ഷമ പ്രകടിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിലും അച്'നെ ബഹുമാനിക്കുന്നതുപോലെ അവര് നിന്നു. എന്തെങ്കിലും ചോദിക്കേണ്ടേ എന്ന് കരുതിമാത്രം ശിവന് ചോദിച്ചു. 'എവിടെ പോകുന്നു?'
'ഓ, ടൌണ് വരെ' ഉദാസീനമായ മറുപടി നല്കിയത് രണ്ടാമത്തെ മകനായിരുന്നു. 'കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല് റജിസ്ട്രാപ്പീസില്ക്ക്....' അച്ചുമ്മാനാണ് ഇതു പറഞ്ഞത്. മുഴുവനാക്കാന് സമ്മതിക്കാതെ മൂത്തമകന് 'അച്'ാ, മണി പതിനൊന്നായി' എന്ന സ്നേഹശാസനയോടെ ഡോര് തുറന്നു പിടിച്ചു.
എല്ലാവരും കാറില് കയറി. ശിവന് തന്നെ ഡോര് ഭദ്രമായി ചേര്ത്തടച്ച് കലുങ്കിലേക്ക് ചേര്ന്നു നിന്നു. കാര് മുന്നോട്ടെടുത്തു.കാത്തിരുന്ന ആ കാക്കയ്ക്കായി ഒന്നും അവശേഷിക്കാത്ത രീതിയില് വറ്റുകള് മുഴുവനും ചതച്ചരച്ചുകൊണ്ട് അച്ചുമ്മാനേയും വഹിച്ച് അത് യാത്ര തുടര്ന്നു.
Sunday, July 23, 2006
കൊരട്ടി പെരുന്നാള്
ഇതു മുമ്പു വായിച്ചവരുണ്ടെങ്കില് മാപ്പ്. നിങ്ങള്ക്കും ഉണ്ടാകും അമ്പ് ഓര്മ്മകള് എന്നെനിക്കറിയാം. അത് അയവിറക്കാന് നിങ്ങളെ ഈ പോസ്റ്റ് സഹായിച്ചാല് ഞാന് നാല് ബിയര് നില്പ്പന് അടിച്ചവനെപ്പോലെ കൃതാര്ത്ഥനായി.
എന്റെ കോളേജ് ജീവിതത്തില് നടന്നിട്ടുള്ള ഒട്ടനവധി രസകരമായ സംഭവങ്ങളില് ഒന്നാണിത്. കോളേജിലെ എന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തായിരുന്നു, ഷാജി ചെറിയാന് അമ്പൂക്കന്. അപ്പന്റെ പേരായ ചെറിയാന് എന്ന പേരിലാണ് ഇവന് ഞങ്ങളുടെയിടയില് പ്രസിദ്ധന്. ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസിന്റെ ആസ്ഥാന ഉത്സവമായി ഞങ്ങള് കണക്കാക്കിയിരുന്നത് കൊരട്ടിപ്പെരുന്നാളായിരുന്നു. ഇവനായിരുന്നു ആതിഥേയന്.
തൃശ്ശൂരിന്റെ വിദ്യഭ്യാസ രംഗത്തെ തിലകക്കുറി എന്ന് (ഞങ്ങള്) അവകാശപെടുന്നതും, കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ പോളിടെക്നിക്കുമായ മഹാരാജാസ് ടെക്നോളജിക്കല് ഇന്സ്റ്റിട്യൂട്ടിലെ കുട്ടികളായിരുന്ന ഞങ്ങള്ക്ക് ഞങ്ങളുടെ ദേശീയോത്സവമായി ആഘോഷിക്കേണ്ടി വരാറുള്ളത് നാല്പതോളം കിലോമീറ്റര് അകലെ കിടക്കുന്ന കൊരട്ടി പെരുന്നാളായിരുന്നു.
തൃശ്ശൂര് പൂരം ഞങ്ങളുടെ പരീക്ഷയുടെ തലേ ദിവസമായിരിക്കും, അതിനാല് പൂരം ആസ്വദിക്കാന് ഭാഗ്യമുണ്ടായത് പഠിത്തം കഴിഞ്ഞിട്ടായിരുന്നു. കൊരട്ടിക്കാര്ക്ക് പെരുന്നാള് ദിവസം എത്ര പേര് അധികം വരുന്നുവോ അത്രയും സന്തോഷമാണ്. കൊരട്ടി പെരുന്നാളിന്റെ എല്ലാ വര്ഷവും കമ്മിറ്റി മെംബര് ആയ ഒരു പൌരപ്രമുനായിരുന്നു ഷാജിയുടെ അപ്പന്. അടുത്ത ക്ലാസിലാണെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസുകാരനാണെന്ന് മറ്റുള്ളവര്ക്ക് തോന്നിപ്പിക്കുമാറ് അടുപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ജോഷിയും (മത്തങ്ങത്തലയന് എന്ന പ്രശസ്ത ബ്ലോഗ്ഗര്) പെരുന്നാളിന്റെ ആതിഥേയനായിരുന്നു.
ജാതിഭേദ്യമേന്യ എല്ലവരും അഘോഷിക്കുന്ന രണ്ട് പെരുന്നാള് ഉണ്ട് കൊരട്ടിപള്ളിയില്. ഒന്നാമത്തേത് എട്ട് ദിവസം നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന കൊരട്ടിമുത്തിയുടെ തിരുന്നാള്. ബലൂണ്, പീപ്പി, ഐസ് ഫ്രൂട്ട്, കരിമ്പിന് ജ്യൂസ്, മുളകു വട, വൈ രാജാ വൈ, കുപ്പിവള സ്ലൈഡ് ടീംസ് തൊട്ട്, മാജിക്ക്, മരണക്കിണര്, മിനി മൃഗശാല തുടങ്ങി, എന്തിന് അമ്മി, ആട്ടുകല്ല് വരെയുള്ള വാണിഭക്കാര് അവിടെ തമ്പടിക്കും. മുട്ടിലിഴയുക, പൂവന് പഴം വഴിപാട് തുടങ്ങിയവ ആണ് അവിടത്തെ മു്യ ആരാധനാകാര്യങ്ങള്.
പിന്നെ ഉള്ളത് അമ്പ് പെരുന്നാളാണ്. മെയിന് തിരുന്നാളിന്റെ അത്ര ത്രില്ലില്ലെങ്കിലും ഇതും കൊരട്ടിക്കാര് അത്യഹ്ലാദപൂര്വ്വം ആഘോഷിക്കുന്നു.
ആദ്യമായി അമ്പ് പെരുന്നാളിന് പോയി ആപ്പിലായ എന്റെ കഥയാണിത്.
കൂട്ടുകാര് എല്ലവരും ശനിയാഴ്ച്ച വൈകുന്നേരമേ എത്താറുള്ളൂ. ഞാന് കൊരട്ടിക്കടുത്ത ദേശക്കാരനായതിനാല് എന്നില് ഒരു ആതിഥേയന് റോള് ഇവര് രണ്ടും കൂടി അടിചേല്പ്പിച്ചതു പ്രമാണിച്ചാണ് ഞാന് രാവിലെ തന്നെ ചെന്നു കയറിയത്. ചെന്ന ഉടനെ ജോഷിയുടെ അപ്പന് ഒരു ഗ്ലാസ് കല്പ്പക മധു നല്കി. അന്നു വരെ കാത്തുപോന്ന വെള്ളമടി ചാരിത്ര്യം ആ ഒരു ഗ്ലാസ്സ് കള്ളോടെ എനിക്ക് നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു.
ഉടനെ അമ്പിന് പോകാനുള്ള പുറപ്പാടായി. (തെക്കന്മാര്ക്ക് പരിചയമില്ലാത്ത ഒന്നാണീ അമ്പ് പോക്ക്. ഒരു താലത്തില് ഒരു സ്വര്ണ്ണത്തിന്റെ അമ്പ് (അഥവാ ആരോ) ഉണ്ടായിരിക്കും. ഇത് ഒരോ വീട്ടിലേക്കും കയറും. കൂടെ ബാന്റ് സെറ്റ്, ഒരു പത്ത് കളര് കുടകള് എക്സിറ്റ്രാ. ഒരു വീട്ടില് കയറിയാല് അവിടെ ഒരു ഹിറ്റ് പാട്ട് ബാന്റില് വായിക്കും. അതു കഴിഞ്ഞാല് ആ വീട്ടുകാരന്റെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതി അനുവദിക്കുന്നതു പോലെ പടക്കം. പിന്നെ ഏതെങ്കിലും ഒരു യുവാവ് കൈയിലുള്ള ചെറിയ പ്രാര്ത്ഥനാ പുസ്തകവുമായി അകത്തു കയറി "വിശുദ്ധനായ സ്തെബസ്ത്യാനോസേ ഞങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടി പ്രാര്ത്ഥിക്കേണമേ.. തുടങ്ങി അഞ്ചു മിനിട്ട് പ്രാര്ത്ഥിക്കും. വീട്ടുകാര് അതേറ്റ് ചൊല്ലും. എന്നിട്ട് ഈ അമ്പിന്റെ പാത്രം ആ വീട്ടിലെ തരുണീമണികളിലാരെങ്കിലും അടുത്ത വീട്ടില് എത്തിക്കണം. തരുണികള് ഇല്ലാത്ത വീട്ടിലെ ഏറ്റവും ചിന്ന പയ്യന് ഈ റോളില് വരും. ഈ അമ്പ് വച്ച പാത്രത്തില് നമ്മുക്ക് സംഭാവനകള് ഇടാം, എല്ലാ ജാതിക്കാരും ഈ പാത്രത്തില് വന്ന് രൂപ, പൈസ, കോഴിമുട്ട തുടങ്ങിയവ ഇടുന്നത് ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചു.അമ്പിനുപോക്കില് യുവാക്കള്ക്ക് ഏറ്റവും ഇന്ററസ്റ്റുള്ള കാര്യം പ്രാര്ത്ഥന എത്തിക്കുക എന്നതാണ്. പെണ്കുട്ടികളെ തൊട്ടുമുന്പില് കാണാം, അവര് കണ്ണടച്ച് ഏറ്റു ചൊല്ലുക ആയതുകൊണ്ട് ഇവര്ക്ക് കണ്ണുതുറന്ന് അവരുടെ ചോരകുടിക്കാം, എന്തിനേറെപ്പറയണം, റെജിയുടെ വീട്ടില് ഞാന്, സ്റ്റെല്ലയുടെ വീട്ടില് ഞാന് എന്നിങ്ങനെ മുന് കൂര് ബുക്കിങ് വരെ കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് ഇവര് ഇറങ്ങുന്നതു തന്നെ.
അന്നത്തെ അമ്പിന് എന്റെ കഷ്ടകാലത്തിന് എനിക്കും ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നു. മരനീര് സമ്മാനിച്ച ആ സിറുമ്മല് കൊണ്ട് ജോഷി ഒരു കുട തന്നപ്പോള് ഞാന് അതു കയറി പിടിച്ചു. (കുട എന്നുപറഞ്ഞാല് പട്ടുകുട. നമ്മുടെ ഉത്സവങ്ങള്ക്കൊക്കെ ആനപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന സാധനം തന്നെ. ഇവിടെ കാലിനു നീളം കുറവായിരിക്കും എന്നും മാത്രം. പലവര്ണ്ണത്തിലുള്ള ഈ കുടകളാണ് അമ്പ് ടീമിന് മൊത്തത്തില് ഒരു ഗുമ്മ് നല്കുന്നത്)
കുട പിടുത്തം, ബാന്റ് സെറ്റ് എന്നിവ കനാല് സൈഡിലുള്ള കോളനിയിലെ ചുള്ളന്മാര് ആണ് കോണ്ട്രാക്റ്റ് എടുക്കുക. എന്നേയും കണ്ടാല് ഏകദേശം ഗ്യാരന്റി കളറായിരുന്നതു കൊണ്ട് ആര്ക്കും സംശയവും തോന്നിയിരുന്നില്ല. പറയുമ്പോള് എല്ലാം പറയണമല്ലോ, അവര്ക്ക് യൂണിഫോം ഉണ്ടായിരുന്നു. ബാന്റ് സെറ്റ് കാര്ക്ക് വെള്ളഷര്ട്ടും കടും ചുവപ്പ് പാന്റ്സും. മിക്കവരും പാന്റ്സ് താഴെ ഒരു രണ്ടുമടക്ക് മടക്കി തെറുത്ത് കേറ്റിവയ്ക്കും. അതാണവരുടെ ഫാഷന്. എല്ലാവരും ഷര്ട്ട് ഇന്സെര്ട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകും.
കുട പിടിക്കാന് മിക്കവാറും ബാന്റ് സെറ്റ് ടീമിലെ അപ്രന്റീസ് പിള്ളേരായിരിക്കും. അവര്ക്ക് പാന്റ്സിടാന് അനുവാദമില്ല. വെള്ളഷര്ട്ടും മുണ്ടുമായിരിക്കും. രണ്ടോ മൂന്നോ വര്ഷം കുട പിടിച്ചതിനു ശേഷമേ അവര്ക്ക് ബാന്റ് സെറ്റ് ടീമിലേക്ക് പ്രമോഷന് നല്കുകയുള്ളൂ. (ഇതൊക്കെ അപ്രന്റീസുകള് അന്നേരം എന്നോട് പറഞ്ഞതാണ്.)
എണ്ണയില് ക്കുളിച്ച മുടി പതിപ്പിച്ച് ചീകി, വെയിലത്ത് വിയര്പ്പിന്റെ കൂടെ എണ്ണയും കവിളിലേക്ക് ഒഴുക്കിയാണവര് നടക്കുക. എനിക്കത് കണ്ടതും എന്റെ മുഖത്താകെ എണ്ണ ഉണ്ടെന്ന സംശയം ഉടലെടുത്തു. യഥാര്ത്ഥത്തില് അത് ഓയിലോഫോബിയ എന്ന ഒരു മനസിക അസുത്തിന്റെ ആരംഭം മാത്രമാണെന്ന് പിന്നീട് ഏതോ വാരികയിലെ മന:ശാസ്ര്തഞ്ജന് എഴുതിയത് ഞാന് വയിച്ചു. അന്നത്തെ ഫാഷനായിരുന്ന ബഫെല്ലോയുടെ വെള്ള ഷര്ട്ടും കോടിക്കളര് മുണ്ടും ഉടുത്തിരുന്ന എന്നെയും എല്ലാവരും കുടപിടിപിള്ളേരാണെന്ന് കണക്കുകൂട്ടി.
അങ്ങിനേ ഒരു 25 വീട് കയറിയിറങ്ങി. മരനീരിന്റെ ആമ്പിയറും കുറഞ്ഞതോടെ കുട എനിക്കൊരു ഭാരമായി. ജോഷിയോ ഷാജിയോ ഞാന് എന്ന ഒരു വ്യക്തി അതിഥി ആയി വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന കാര്യം മന:പൂര്വ്വം വിസ്മരിച്ച് "പ്രാര്ത്ഥന എത്തിക്കുവാന്" ഏറ്റവും മുന്നേ നടക്കുകയാണ്. ഏറ്റവും മുന്നില് നടക്കുന്ന അവരുമായി എനിക്ക് കമ്മ്യൂണിക്കേറ്റ് ചെയ്യണമെങ്കില്, കുട എവിടെയെങ്കിലും വച്ച് ആള്ക്കൂട്ടത്തിനിടയില് കൂടി ഓടി മുന്നില് കേറണം. അതിന് കുട ആര് പിടിക്കാന്? എപ്പോഴോ എന്റേയും ജോഷിയുടേയും കണ്ണുകള് കൂട്ടിമുട്ടി. ആ ഒരു മൈക്രോ സെക്കന്റ് മതിയായിരുന്നു, എനിക്കറിയാവുന്ന എല്ലാ തെറികളും കണ്ണില്ക്കൂടി ട്രാന്സ്മിറ്റ് ചെയ്യുവാന്. പക്ഷേ അത് റീസെവ് ചെയ്യാതെ അവന് കണ്ണുകള് പിന്വലിച്ചുക്കളഞ്ഞു.
അങ്ങിനെ ഒരു വീട്ടില് ചെന്നുകയറിയ ഞാന് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ച്ച കണ്ടു. എന്റെ വീടിന് ഒരു പത്തുപതിനഞ്ച് വീട് അടുത്തുള്ള (കൊരട്ടിയിലേക്ക് കെട്ടിച്ച) എലുങ്ങ കോപ്പന് ചേട്ടന്റെ മോള് ബീന ചേച്ചി ആ വീട്ടില് നില്ക്കുന്നു. വീട് ഞാന് ആപാദചൂഢം വീക്ഷിച്ചു. അതൊരു കൃസ്ത്യന് വീടല്ല. കൊരട്ടീ മുത്തി ഒരു സെക്യുലര് ഇമേജ് ഉള്ള ദൈവമാണ്. അവിടങ്ങളില് സാധാരണയായി നോണ്-ക്രിസ്ത്യന്സും അമ്പ് വീട്ടില് കയറ്റി പ്രാര്ത്ഥിക്കാറുണ്ട്. കോലായില് വച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു നൂറു ഫോട്ടോകളില് ഒന്നില് ബീനേച്ചിയും ഭര്ത്താവായ സുന്ദരേശന് ചേട്ടനും ചെറുതായി സ്മെയില് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. കുട പിടിക്കാന് പോയ വിവരം വീട്ടിലെത്തിയാല് മെടയുന്ന മെടച്ചിലിന് സമാനതകളുണ്ടാവില്ല.
അന്ന് ഞാന് പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് ഒരുവര്ഷം പോലും ആയിട്ടില്ല. യക്ഷിയമ്മ എന്ന വിളികേട്ട ഒരു ടീച്ചറേക്കാള് ഭയങ്കരമായി ബുഡ്ഡ നമ്മളെ മെടയുന്ന കാലം. ഞങ്ങളുടെ അമ്പലത്തിലെ പറയെടുപ്പിന് ആനയുടെ പുറകെ ഉച്ച വരെ നടന്നു എന്ന ഒറ്റ കാരണത്താല് പറമ്പു മുഴുവന് ഓടിച്ചിട്ട് എന്നെ മെടഞ്ഞത് വെറും ഒരു മാസം മുന്പായിരുന്നു. ഞാന് തിരിഞ്ഞ് നെറ്റിയിലുണ്ടായിരുന്ന ചന്ദനക്കുറി തൂത്തുകളഞ്ഞു. മുടി വലിച്ച് ചപ്രചിപ്രയാക്കി. ചുണ്ട് ഒരു സൈഡിലേക്ക് അല്പം കോട്ടി പിടിച്ചു. ബീന ചേച്ചി സൂക്ഷിച്ച് നോക്കുന്നതൊക്കെ കണ്ടു. പക്ഷേ മനസിലായില്ല. ജോഷിക്കും ഷാജിക്കും ഞങ്ങള് തമ്മിലുള്ള പരിചയം അറിയാം. ഇനി അവരെങ്ങാന് പണ്ടാറമടങ്ങാന് ച്ച്വാച്ചീ, ച്ച്വാച്ചിയുടെ അയല്ക്കാരന് എന്നു പറഞ്ഞ് കലമുടക്കുമോ എന്നായിരുന്നു പേടി. ഒന്നുമുണ്ടായില്ല. തിരിച്ചു നടന്നപ്പോള് ജഗതി റോളില് സ്വല്പം മുടന്തോടെ നടന്ന് ഞാന് രക്ഷപ്പെട്ടു.
രണ്ടു മൂന്നു വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം ഞാന് സംഭവം ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞു. അത് അന്നേ മനസിലായി, നീ മിടുക്കനായിക്കോട്ടേ എന്ന് കരുതി ഞാന് വിട്ടതാ മോനേ എന്ന് ടി കക്ഷി.
മറ്റൊരു വീട്ടില് ചെന്നപ്പോള് അടിച്ചു നീര്ത്തിയാല് പത്തു കിലോമീറ്റര് നീളം വരുന്ന ഒരു പതിനഞ്ച് മടക്ക് മടക്കി ആന ചെവിപോലെ വലിയ വായ തുറന്നു വച്ച ഒരു സാധനം ഉണ്ടല്ലോ ബാന്റ് സെറ്റില്, (ബ്യൂഗിള്) അതു ഊതുന്നവന് ഒരു കുപ്പി മണ്ണെണ്ണ ചോദിച്ചു. വീട്ടുകാരന് അതെടുത്ത് കൊടുക്കുകയും ലവന് അത് കുളു കുളുന്നനെ വായിലൊഴിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇവനൊക്കെ മണ്ണെണ്ണയണോടെ കുടിക്കുന്നതെന്ന് ഞാന് മനസില് വിചാരിച്ചപ്പോള് അവന് ആ മണ്ണെണ്ണ മുഴുവന് ഈ ഗമണ്ടന് സാധനത്തില് കൂടി ഒരു തുപ്പ്. അതിന്റെ സ്വരം ശരിയാക്കിയതാണത്രേ. എത്ര കിട്ടും ച്ചേട്ടാ മെയിലേജ് എന്ന് ഞാന് ചോദിച്ചപ്പോള് ഇനി ഒരു പതിനഞ്ച് പാട്ടുകഴിഞ്ഞാല് ഒന്നു കൂടി പൂശേണ്ടി വരും എന്ന് അവന് മറുപടി പറഞ്ഞു.
ആ വീട്ടില് ആയിരുന്നു അമ്പ് ടീമിന് ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ്. എന്റെ അതിഥേയരായ ജോഷിയും ഷാജിയും പ്രാര്ത്ഥന എന്ന പുളിക്കൊന്പിന്മേല് പിടിച്ച് വീടിനകത്താണ്. ശാപ്പാടിനുമുണ്ടായിരുന്നു ഡിസ്ക്രിമിനേഷന്. അമ്പുകമ്മറ്റിക്കാര്ക്ക് വീടിനകത്ത്, ബാന്റ് സെറ്റിന് പൂമുത്ത്, ഏറ്റവും തറകളായ കുടപിടുത്തക്കാര്ക്ക് വീടിനുപിന്നില് ചാണകം മെഴുകിയ വര്ക്ക് ഏരിയയില്. ഒരു അപ്രന്റിസ് പയ്യന്റെ സഹായത്തോടെ കുട മടക്കി ഒരു തെങ്ങില് ചാരി വച്ച് ഞാന്, എനിക്കറിയാവുന്ന - അന്നു പ്രചാരത്തിലുള്ള- എല്ലാ ചീത്തവാക്കുകളും മനസിലോര്ത്ത് എന്റെ കാര്യം മറന്ന് അകത്തിരുന്ന് ഗ്രേസിയും അമ്മച്ചിയും വിളമ്പികൊടുത്ത അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും അടിച്ചു കയറ്റുന്ന എന്റെ പ്രിയ സ്നേഹിതരെ കാണാന് പൂമുത്തു കൂടി അകത്തേക്ക് നുഴഞ്ഞു കയറി. വീട്ടുടമസ്ഥന് വാ മോനേ എന്ന് സ്നേഹപൂര്വ്വം വിളിച്ച് അകത്ത് കൂടി തന്നെ എന്നെ വീടിന്റെ പിന് വശത്തെത്തിച്ചു. കുടപിടിക്കാര് അവിടെ ഇരുന്ന് അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും വിഴുങ്ങുന്നു. സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയപ്പോള് കണ്ടു, എല്ലാവര്ക്കും ഓരോ ഗവര്മേണ്ട് വക പാക്കറ്റ് ചാരായം കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. ബാന്റ് സെറ്റ്കാരും വണ് ബൈ വണ് ആയി വന്ന് പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ഉറയുടെ മൂല കടിച്ച് പൊട്ടിച്ച് അസാമാന്യ കരവിരുതോടെ, ഗ്ഗ്ലം എന്ന ശബ്ദത്തോടെ നില്പന് പൂശി ശാപ്പാടടിക്കാന് പൂമുത്തേക്ക് പോകുന്നു.
ഒരു ഇലയില് രണ്ടപ്പവും കറിയും എടുത്ത് വര്ക്ക് ഏരിയയുടെ മൂലയില് വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്ന ഒരു പൂച്ചയെ ഒറ്റ തൊഴിക്ക് തെറുപ്പിച്ച് കുടുംബനാഥന് എന്നെ അവിടെയിരിക്കാന് ക്ഷണിച്ചു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ പുറകു വശത്തെ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയ എന്നെ വളരെയധികം ആതിഥ്യമര്യാദ കൂടിയ വീട്ടുകാരന് ഞങ്ങള്ക്കങ്ങനെ അയിത്തമൊന്നുമില്ല കുഞ്ഞേ അതൊക്കെ പണ്ടായിരുന്നു എന്നുപറഞ്ഞ് പിടിച്ച് വലിച്ച് കൊണ്ടുപോയി, കുടപീടുത്തക്കാര്ക്കക്കായി സ്പ്യെഷലായി വച്ചിരുന്ന ഗവണ്മെന്റ് വക പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ഉറയിലെ ചാരായം കഴിക്കാന് നിര്ബന്ധിച്ചു. അതിഭയങ്കരമായ എതിര്പ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ച എന്നെ അവിടെയെത്തിയ ഷാജിയുടെ അപ്പന് ആണ് രക്ഷിച്ചത്. തന്നെയുമല്ല ഷാജിയെ വിളിച്ച് അസാമാന്യമായ രീതിയില് ചീത്ത പറഞ്ഞ് ഞങ്ങള് മൂന്നുപേരോടും അമ്പില് നിന്ന് വിട്ട് വീട്ടില് പോകാന് ഡിക്രീയില് ഒപ്പിട്ടു......
ഗുണപാഠം: അമ്പിന് പോയാല് കുട പിടിക്കരുത്. അത് കൈമാറാന് ആളെ കിട്ടിയെന്ന് വരില്ല.
അറിയാതെ മൂളാന് തോന്നുന്നു......
ഒരു വട്ടം കൂടിയെന്.. .. ..
എന്റെ കോളേജ് ജീവിതത്തില് നടന്നിട്ടുള്ള ഒട്ടനവധി രസകരമായ സംഭവങ്ങളില് ഒന്നാണിത്. കോളേജിലെ എന്റെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തായിരുന്നു, ഷാജി ചെറിയാന് അമ്പൂക്കന്. അപ്പന്റെ പേരായ ചെറിയാന് എന്ന പേരിലാണ് ഇവന് ഞങ്ങളുടെയിടയില് പ്രസിദ്ധന്. ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസിന്റെ ആസ്ഥാന ഉത്സവമായി ഞങ്ങള് കണക്കാക്കിയിരുന്നത് കൊരട്ടിപ്പെരുന്നാളായിരുന്നു. ഇവനായിരുന്നു ആതിഥേയന്.
തൃശ്ശൂരിന്റെ വിദ്യഭ്യാസ രംഗത്തെ തിലകക്കുറി എന്ന് (ഞങ്ങള്) അവകാശപെടുന്നതും, കേരളത്തിലെ ആദ്യത്തെ പോളിടെക്നിക്കുമായ മഹാരാജാസ് ടെക്നോളജിക്കല് ഇന്സ്റ്റിട്യൂട്ടിലെ കുട്ടികളായിരുന്ന ഞങ്ങള്ക്ക് ഞങ്ങളുടെ ദേശീയോത്സവമായി ആഘോഷിക്കേണ്ടി വരാറുള്ളത് നാല്പതോളം കിലോമീറ്റര് അകലെ കിടക്കുന്ന കൊരട്ടി പെരുന്നാളായിരുന്നു.
തൃശ്ശൂര് പൂരം ഞങ്ങളുടെ പരീക്ഷയുടെ തലേ ദിവസമായിരിക്കും, അതിനാല് പൂരം ആസ്വദിക്കാന് ഭാഗ്യമുണ്ടായത് പഠിത്തം കഴിഞ്ഞിട്ടായിരുന്നു. കൊരട്ടിക്കാര്ക്ക് പെരുന്നാള് ദിവസം എത്ര പേര് അധികം വരുന്നുവോ അത്രയും സന്തോഷമാണ്. കൊരട്ടി പെരുന്നാളിന്റെ എല്ലാ വര്ഷവും കമ്മിറ്റി മെംബര് ആയ ഒരു പൌരപ്രമുനായിരുന്നു ഷാജിയുടെ അപ്പന്. അടുത്ത ക്ലാസിലാണെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ ക്ലാസുകാരനാണെന്ന് മറ്റുള്ളവര്ക്ക് തോന്നിപ്പിക്കുമാറ് അടുപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ജോഷിയും (മത്തങ്ങത്തലയന് എന്ന പ്രശസ്ത ബ്ലോഗ്ഗര്) പെരുന്നാളിന്റെ ആതിഥേയനായിരുന്നു.
ജാതിഭേദ്യമേന്യ എല്ലവരും അഘോഷിക്കുന്ന രണ്ട് പെരുന്നാള് ഉണ്ട് കൊരട്ടിപള്ളിയില്. ഒന്നാമത്തേത് എട്ട് ദിവസം നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന കൊരട്ടിമുത്തിയുടെ തിരുന്നാള്. ബലൂണ്, പീപ്പി, ഐസ് ഫ്രൂട്ട്, കരിമ്പിന് ജ്യൂസ്, മുളകു വട, വൈ രാജാ വൈ, കുപ്പിവള സ്ലൈഡ് ടീംസ് തൊട്ട്, മാജിക്ക്, മരണക്കിണര്, മിനി മൃഗശാല തുടങ്ങി, എന്തിന് അമ്മി, ആട്ടുകല്ല് വരെയുള്ള വാണിഭക്കാര് അവിടെ തമ്പടിക്കും. മുട്ടിലിഴയുക, പൂവന് പഴം വഴിപാട് തുടങ്ങിയവ ആണ് അവിടത്തെ മു്യ ആരാധനാകാര്യങ്ങള്.
പിന്നെ ഉള്ളത് അമ്പ് പെരുന്നാളാണ്. മെയിന് തിരുന്നാളിന്റെ അത്ര ത്രില്ലില്ലെങ്കിലും ഇതും കൊരട്ടിക്കാര് അത്യഹ്ലാദപൂര്വ്വം ആഘോഷിക്കുന്നു.
ആദ്യമായി അമ്പ് പെരുന്നാളിന് പോയി ആപ്പിലായ എന്റെ കഥയാണിത്.
കൂട്ടുകാര് എല്ലവരും ശനിയാഴ്ച്ച വൈകുന്നേരമേ എത്താറുള്ളൂ. ഞാന് കൊരട്ടിക്കടുത്ത ദേശക്കാരനായതിനാല് എന്നില് ഒരു ആതിഥേയന് റോള് ഇവര് രണ്ടും കൂടി അടിചേല്പ്പിച്ചതു പ്രമാണിച്ചാണ് ഞാന് രാവിലെ തന്നെ ചെന്നു കയറിയത്. ചെന്ന ഉടനെ ജോഷിയുടെ അപ്പന് ഒരു ഗ്ലാസ് കല്പ്പക മധു നല്കി. അന്നു വരെ കാത്തുപോന്ന വെള്ളമടി ചാരിത്ര്യം ആ ഒരു ഗ്ലാസ്സ് കള്ളോടെ എനിക്ക് നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു.
ഉടനെ അമ്പിന് പോകാനുള്ള പുറപ്പാടായി. (തെക്കന്മാര്ക്ക് പരിചയമില്ലാത്ത ഒന്നാണീ അമ്പ് പോക്ക്. ഒരു താലത്തില് ഒരു സ്വര്ണ്ണത്തിന്റെ അമ്പ് (അഥവാ ആരോ) ഉണ്ടായിരിക്കും. ഇത് ഒരോ വീട്ടിലേക്കും കയറും. കൂടെ ബാന്റ് സെറ്റ്, ഒരു പത്ത് കളര് കുടകള് എക്സിറ്റ്രാ. ഒരു വീട്ടില് കയറിയാല് അവിടെ ഒരു ഹിറ്റ് പാട്ട് ബാന്റില് വായിക്കും. അതു കഴിഞ്ഞാല് ആ വീട്ടുകാരന്റെ സാമ്പത്തികസ്ഥിതി അനുവദിക്കുന്നതു പോലെ പടക്കം. പിന്നെ ഏതെങ്കിലും ഒരു യുവാവ് കൈയിലുള്ള ചെറിയ പ്രാര്ത്ഥനാ പുസ്തകവുമായി അകത്തു കയറി "വിശുദ്ധനായ സ്തെബസ്ത്യാനോസേ ഞങ്ങള്ക്ക് വേണ്ടി പ്രാര്ത്ഥിക്കേണമേ.. തുടങ്ങി അഞ്ചു മിനിട്ട് പ്രാര്ത്ഥിക്കും. വീട്ടുകാര് അതേറ്റ് ചൊല്ലും. എന്നിട്ട് ഈ അമ്പിന്റെ പാത്രം ആ വീട്ടിലെ തരുണീമണികളിലാരെങ്കിലും അടുത്ത വീട്ടില് എത്തിക്കണം. തരുണികള് ഇല്ലാത്ത വീട്ടിലെ ഏറ്റവും ചിന്ന പയ്യന് ഈ റോളില് വരും. ഈ അമ്പ് വച്ച പാത്രത്തില് നമ്മുക്ക് സംഭാവനകള് ഇടാം, എല്ലാ ജാതിക്കാരും ഈ പാത്രത്തില് വന്ന് രൂപ, പൈസ, കോഴിമുട്ട തുടങ്ങിയവ ഇടുന്നത് ഞാന് ശ്രദ്ധിച്ചു.അമ്പിനുപോക്കില് യുവാക്കള്ക്ക് ഏറ്റവും ഇന്ററസ്റ്റുള്ള കാര്യം പ്രാര്ത്ഥന എത്തിക്കുക എന്നതാണ്. പെണ്കുട്ടികളെ തൊട്ടുമുന്പില് കാണാം, അവര് കണ്ണടച്ച് ഏറ്റു ചൊല്ലുക ആയതുകൊണ്ട് ഇവര്ക്ക് കണ്ണുതുറന്ന് അവരുടെ ചോരകുടിക്കാം, എന്തിനേറെപ്പറയണം, റെജിയുടെ വീട്ടില് ഞാന്, സ്റ്റെല്ലയുടെ വീട്ടില് ഞാന് എന്നിങ്ങനെ മുന് കൂര് ബുക്കിങ് വരെ കഴിഞ്ഞിട്ടാണ് ഇവര് ഇറങ്ങുന്നതു തന്നെ.
അന്നത്തെ അമ്പിന് എന്റെ കഷ്ടകാലത്തിന് എനിക്കും ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നു. മരനീര് സമ്മാനിച്ച ആ സിറുമ്മല് കൊണ്ട് ജോഷി ഒരു കുട തന്നപ്പോള് ഞാന് അതു കയറി പിടിച്ചു. (കുട എന്നുപറഞ്ഞാല് പട്ടുകുട. നമ്മുടെ ഉത്സവങ്ങള്ക്കൊക്കെ ആനപ്പുറത്തിരിക്കുന്ന സാധനം തന്നെ. ഇവിടെ കാലിനു നീളം കുറവായിരിക്കും എന്നും മാത്രം. പലവര്ണ്ണത്തിലുള്ള ഈ കുടകളാണ് അമ്പ് ടീമിന് മൊത്തത്തില് ഒരു ഗുമ്മ് നല്കുന്നത്)
കുട പിടുത്തം, ബാന്റ് സെറ്റ് എന്നിവ കനാല് സൈഡിലുള്ള കോളനിയിലെ ചുള്ളന്മാര് ആണ് കോണ്ട്രാക്റ്റ് എടുക്കുക. എന്നേയും കണ്ടാല് ഏകദേശം ഗ്യാരന്റി കളറായിരുന്നതു കൊണ്ട് ആര്ക്കും സംശയവും തോന്നിയിരുന്നില്ല. പറയുമ്പോള് എല്ലാം പറയണമല്ലോ, അവര്ക്ക് യൂണിഫോം ഉണ്ടായിരുന്നു. ബാന്റ് സെറ്റ് കാര്ക്ക് വെള്ളഷര്ട്ടും കടും ചുവപ്പ് പാന്റ്സും. മിക്കവരും പാന്റ്സ് താഴെ ഒരു രണ്ടുമടക്ക് മടക്കി തെറുത്ത് കേറ്റിവയ്ക്കും. അതാണവരുടെ ഫാഷന്. എല്ലാവരും ഷര്ട്ട് ഇന്സെര്ട്ട് ചെയ്തിട്ടുണ്ടാകും.
കുട പിടിക്കാന് മിക്കവാറും ബാന്റ് സെറ്റ് ടീമിലെ അപ്രന്റീസ് പിള്ളേരായിരിക്കും. അവര്ക്ക് പാന്റ്സിടാന് അനുവാദമില്ല. വെള്ളഷര്ട്ടും മുണ്ടുമായിരിക്കും. രണ്ടോ മൂന്നോ വര്ഷം കുട പിടിച്ചതിനു ശേഷമേ അവര്ക്ക് ബാന്റ് സെറ്റ് ടീമിലേക്ക് പ്രമോഷന് നല്കുകയുള്ളൂ. (ഇതൊക്കെ അപ്രന്റീസുകള് അന്നേരം എന്നോട് പറഞ്ഞതാണ്.)
എണ്ണയില് ക്കുളിച്ച മുടി പതിപ്പിച്ച് ചീകി, വെയിലത്ത് വിയര്പ്പിന്റെ കൂടെ എണ്ണയും കവിളിലേക്ക് ഒഴുക്കിയാണവര് നടക്കുക. എനിക്കത് കണ്ടതും എന്റെ മുഖത്താകെ എണ്ണ ഉണ്ടെന്ന സംശയം ഉടലെടുത്തു. യഥാര്ത്ഥത്തില് അത് ഓയിലോഫോബിയ എന്ന ഒരു മനസിക അസുത്തിന്റെ ആരംഭം മാത്രമാണെന്ന് പിന്നീട് ഏതോ വാരികയിലെ മന:ശാസ്ര്തഞ്ജന് എഴുതിയത് ഞാന് വയിച്ചു. അന്നത്തെ ഫാഷനായിരുന്ന ബഫെല്ലോയുടെ വെള്ള ഷര്ട്ടും കോടിക്കളര് മുണ്ടും ഉടുത്തിരുന്ന എന്നെയും എല്ലാവരും കുടപിടിപിള്ളേരാണെന്ന് കണക്കുകൂട്ടി.
അങ്ങിനേ ഒരു 25 വീട് കയറിയിറങ്ങി. മരനീരിന്റെ ആമ്പിയറും കുറഞ്ഞതോടെ കുട എനിക്കൊരു ഭാരമായി. ജോഷിയോ ഷാജിയോ ഞാന് എന്ന ഒരു വ്യക്തി അതിഥി ആയി വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന കാര്യം മന:പൂര്വ്വം വിസ്മരിച്ച് "പ്രാര്ത്ഥന എത്തിക്കുവാന്" ഏറ്റവും മുന്നേ നടക്കുകയാണ്. ഏറ്റവും മുന്നില് നടക്കുന്ന അവരുമായി എനിക്ക് കമ്മ്യൂണിക്കേറ്റ് ചെയ്യണമെങ്കില്, കുട എവിടെയെങ്കിലും വച്ച് ആള്ക്കൂട്ടത്തിനിടയില് കൂടി ഓടി മുന്നില് കേറണം. അതിന് കുട ആര് പിടിക്കാന്? എപ്പോഴോ എന്റേയും ജോഷിയുടേയും കണ്ണുകള് കൂട്ടിമുട്ടി. ആ ഒരു മൈക്രോ സെക്കന്റ് മതിയായിരുന്നു, എനിക്കറിയാവുന്ന എല്ലാ തെറികളും കണ്ണില്ക്കൂടി ട്രാന്സ്മിറ്റ് ചെയ്യുവാന്. പക്ഷേ അത് റീസെവ് ചെയ്യാതെ അവന് കണ്ണുകള് പിന്വലിച്ചുക്കളഞ്ഞു.
അങ്ങിനെ ഒരു വീട്ടില് ചെന്നുകയറിയ ഞാന് ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ച്ച കണ്ടു. എന്റെ വീടിന് ഒരു പത്തുപതിനഞ്ച് വീട് അടുത്തുള്ള (കൊരട്ടിയിലേക്ക് കെട്ടിച്ച) എലുങ്ങ കോപ്പന് ചേട്ടന്റെ മോള് ബീന ചേച്ചി ആ വീട്ടില് നില്ക്കുന്നു. വീട് ഞാന് ആപാദചൂഢം വീക്ഷിച്ചു. അതൊരു കൃസ്ത്യന് വീടല്ല. കൊരട്ടീ മുത്തി ഒരു സെക്യുലര് ഇമേജ് ഉള്ള ദൈവമാണ്. അവിടങ്ങളില് സാധാരണയായി നോണ്-ക്രിസ്ത്യന്സും അമ്പ് വീട്ടില് കയറ്റി പ്രാര്ത്ഥിക്കാറുണ്ട്. കോലായില് വച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു നൂറു ഫോട്ടോകളില് ഒന്നില് ബീനേച്ചിയും ഭര്ത്താവായ സുന്ദരേശന് ചേട്ടനും ചെറുതായി സ്മെയില് ചെയ്തിരിക്കുന്നു. കുട പിടിക്കാന് പോയ വിവരം വീട്ടിലെത്തിയാല് മെടയുന്ന മെടച്ചിലിന് സമാനതകളുണ്ടാവില്ല.
അന്ന് ഞാന് പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് ഒരുവര്ഷം പോലും ആയിട്ടില്ല. യക്ഷിയമ്മ എന്ന വിളികേട്ട ഒരു ടീച്ചറേക്കാള് ഭയങ്കരമായി ബുഡ്ഡ നമ്മളെ മെടയുന്ന കാലം. ഞങ്ങളുടെ അമ്പലത്തിലെ പറയെടുപ്പിന് ആനയുടെ പുറകെ ഉച്ച വരെ നടന്നു എന്ന ഒറ്റ കാരണത്താല് പറമ്പു മുഴുവന് ഓടിച്ചിട്ട് എന്നെ മെടഞ്ഞത് വെറും ഒരു മാസം മുന്പായിരുന്നു. ഞാന് തിരിഞ്ഞ് നെറ്റിയിലുണ്ടായിരുന്ന ചന്ദനക്കുറി തൂത്തുകളഞ്ഞു. മുടി വലിച്ച് ചപ്രചിപ്രയാക്കി. ചുണ്ട് ഒരു സൈഡിലേക്ക് അല്പം കോട്ടി പിടിച്ചു. ബീന ചേച്ചി സൂക്ഷിച്ച് നോക്കുന്നതൊക്കെ കണ്ടു. പക്ഷേ മനസിലായില്ല. ജോഷിക്കും ഷാജിക്കും ഞങ്ങള് തമ്മിലുള്ള പരിചയം അറിയാം. ഇനി അവരെങ്ങാന് പണ്ടാറമടങ്ങാന് ച്ച്വാച്ചീ, ച്ച്വാച്ചിയുടെ അയല്ക്കാരന് എന്നു പറഞ്ഞ് കലമുടക്കുമോ എന്നായിരുന്നു പേടി. ഒന്നുമുണ്ടായില്ല. തിരിച്ചു നടന്നപ്പോള് ജഗതി റോളില് സ്വല്പം മുടന്തോടെ നടന്ന് ഞാന് രക്ഷപ്പെട്ടു.
രണ്ടു മൂന്നു വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം ഞാന് സംഭവം ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞു. അത് അന്നേ മനസിലായി, നീ മിടുക്കനായിക്കോട്ടേ എന്ന് കരുതി ഞാന് വിട്ടതാ മോനേ എന്ന് ടി കക്ഷി.
മറ്റൊരു വീട്ടില് ചെന്നപ്പോള് അടിച്ചു നീര്ത്തിയാല് പത്തു കിലോമീറ്റര് നീളം വരുന്ന ഒരു പതിനഞ്ച് മടക്ക് മടക്കി ആന ചെവിപോലെ വലിയ വായ തുറന്നു വച്ച ഒരു സാധനം ഉണ്ടല്ലോ ബാന്റ് സെറ്റില്, (ബ്യൂഗിള്) അതു ഊതുന്നവന് ഒരു കുപ്പി മണ്ണെണ്ണ ചോദിച്ചു. വീട്ടുകാരന് അതെടുത്ത് കൊടുക്കുകയും ലവന് അത് കുളു കുളുന്നനെ വായിലൊഴിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇവനൊക്കെ മണ്ണെണ്ണയണോടെ കുടിക്കുന്നതെന്ന് ഞാന് മനസില് വിചാരിച്ചപ്പോള് അവന് ആ മണ്ണെണ്ണ മുഴുവന് ഈ ഗമണ്ടന് സാധനത്തില് കൂടി ഒരു തുപ്പ്. അതിന്റെ സ്വരം ശരിയാക്കിയതാണത്രേ. എത്ര കിട്ടും ച്ചേട്ടാ മെയിലേജ് എന്ന് ഞാന് ചോദിച്ചപ്പോള് ഇനി ഒരു പതിനഞ്ച് പാട്ടുകഴിഞ്ഞാല് ഒന്നു കൂടി പൂശേണ്ടി വരും എന്ന് അവന് മറുപടി പറഞ്ഞു.
ആ വീട്ടില് ആയിരുന്നു അമ്പ് ടീമിന് ബ്രേക്ക് ഫാസ്റ്റ്. എന്റെ അതിഥേയരായ ജോഷിയും ഷാജിയും പ്രാര്ത്ഥന എന്ന പുളിക്കൊന്പിന്മേല് പിടിച്ച് വീടിനകത്താണ്. ശാപ്പാടിനുമുണ്ടായിരുന്നു ഡിസ്ക്രിമിനേഷന്. അമ്പുകമ്മറ്റിക്കാര്ക്ക് വീടിനകത്ത്, ബാന്റ് സെറ്റിന് പൂമുത്ത്, ഏറ്റവും തറകളായ കുടപിടുത്തക്കാര്ക്ക് വീടിനുപിന്നില് ചാണകം മെഴുകിയ വര്ക്ക് ഏരിയയില്. ഒരു അപ്രന്റിസ് പയ്യന്റെ സഹായത്തോടെ കുട മടക്കി ഒരു തെങ്ങില് ചാരി വച്ച് ഞാന്, എനിക്കറിയാവുന്ന - അന്നു പ്രചാരത്തിലുള്ള- എല്ലാ ചീത്തവാക്കുകളും മനസിലോര്ത്ത് എന്റെ കാര്യം മറന്ന് അകത്തിരുന്ന് ഗ്രേസിയും അമ്മച്ചിയും വിളമ്പികൊടുത്ത അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും അടിച്ചു കയറ്റുന്ന എന്റെ പ്രിയ സ്നേഹിതരെ കാണാന് പൂമുത്തു കൂടി അകത്തേക്ക് നുഴഞ്ഞു കയറി. വീട്ടുടമസ്ഥന് വാ മോനേ എന്ന് സ്നേഹപൂര്വ്വം വിളിച്ച് അകത്ത് കൂടി തന്നെ എന്നെ വീടിന്റെ പിന് വശത്തെത്തിച്ചു. കുടപിടിക്കാര് അവിടെ ഇരുന്ന് അപ്പവും മുട്ടക്കറിയും വിഴുങ്ങുന്നു. സൂക്ഷിച്ച് നോക്കിയപ്പോള് കണ്ടു, എല്ലാവര്ക്കും ഓരോ ഗവര്മേണ്ട് വക പാക്കറ്റ് ചാരായം കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. ബാന്റ് സെറ്റ്കാരും വണ് ബൈ വണ് ആയി വന്ന് പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ഉറയുടെ മൂല കടിച്ച് പൊട്ടിച്ച് അസാമാന്യ കരവിരുതോടെ, ഗ്ഗ്ലം എന്ന ശബ്ദത്തോടെ നില്പന് പൂശി ശാപ്പാടടിക്കാന് പൂമുത്തേക്ക് പോകുന്നു.
ഒരു ഇലയില് രണ്ടപ്പവും കറിയും എടുത്ത് വര്ക്ക് ഏരിയയുടെ മൂലയില് വിശ്രമിക്കുകയായിരുന്ന ഒരു പൂച്ചയെ ഒറ്റ തൊഴിക്ക് തെറുപ്പിച്ച് കുടുംബനാഥന് എന്നെ അവിടെയിരിക്കാന് ക്ഷണിച്ചു. ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ പുറകു വശത്തെ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയ എന്നെ വളരെയധികം ആതിഥ്യമര്യാദ കൂടിയ വീട്ടുകാരന് ഞങ്ങള്ക്കങ്ങനെ അയിത്തമൊന്നുമില്ല കുഞ്ഞേ അതൊക്കെ പണ്ടായിരുന്നു എന്നുപറഞ്ഞ് പിടിച്ച് വലിച്ച് കൊണ്ടുപോയി, കുടപീടുത്തക്കാര്ക്കക്കായി സ്പ്യെഷലായി വച്ചിരുന്ന ഗവണ്മെന്റ് വക പ്ലാസ്റ്റിക്ക് ഉറയിലെ ചാരായം കഴിക്കാന് നിര്ബന്ധിച്ചു. അതിഭയങ്കരമായ എതിര്പ്പ് പ്രകടിപ്പിച്ച എന്നെ അവിടെയെത്തിയ ഷാജിയുടെ അപ്പന് ആണ് രക്ഷിച്ചത്. തന്നെയുമല്ല ഷാജിയെ വിളിച്ച് അസാമാന്യമായ രീതിയില് ചീത്ത പറഞ്ഞ് ഞങ്ങള് മൂന്നുപേരോടും അമ്പില് നിന്ന് വിട്ട് വീട്ടില് പോകാന് ഡിക്രീയില് ഒപ്പിട്ടു......
ഗുണപാഠം: അമ്പിന് പോയാല് കുട പിടിക്കരുത്. അത് കൈമാറാന് ആളെ കിട്ടിയെന്ന് വരില്ല.
അറിയാതെ മൂളാന് തോന്നുന്നു......
ഒരു വട്ടം കൂടിയെന്.. .. ..
Subscribe to:
Posts (Atom)
ആഗതര്
